Su logu iscuriadu
di Bachis Sulis

A s'ultimu perdesi a coro amadu
cando tenia sa gherra pro binta:
dae s'annu degheotto a su trinta
già nde hapo de penas sopportadu:
ma che a mie male fortunadu
no nd'hat naschid'atter'in sa terra;
dae minore so faghende gherra
fastizzando in sos contos de amore,
verunu santu hap'hapid'in favore
chi m'hapat custa pena alleviadu.

Dae sos otto fin'a sos doigh'annos
de continu in tribulazione,
no hapo un'ora de affezione
chi no m'ammentet dolores e dannos:
so abbattidu de tantos malannos
e persighidu de disamistades.
Nemos mi miran parentes e frades,
parentes istimados e amigos:
cuddos chi lughian che isprigos
m'hana cussos su logu iscuriadu.

Su logu iscuriadu tot'in d'una
m'hana cuddos ch'haia piùs lughentes,
palas mi dana frades e parentes
e amigos chi mudat sa fortuna,
sos astros cun su sole ei sa luna
totu oscuridade dana a mie;
pasu no hapo né notte né die,
né arreposu a verunu momentu:
cussos sunu sos dannos ch'hapo tentu
pro un'eccessu zurpu e azzegadu.

Chei sos males mios non s'agata(t)
chi no nd'hapat proadu cristianu,
dae sa pizzinnia soe canu
gai prozedet sa fortuna ingrata;
no poto bier né oro né prata
né veruna zenìa de ricchesa;
non pot'amare veruna bellesa,
non mi gustat veruna creaatura:
sos ispassos mi causan tristura
chi so de allegria allontanadu.

Gai sa vida mi colo meschinu
e persighidu de tantas maneras,
esiliadu m'hana cun sas feras
e currelladu che un'assassinu.
Chi totu custu l'haere in destinu
totu lu sufro pro s'amore 'e Deu;
perdidu hapo su menzus recreu,
su chi mi causat totu sos males:
de totu sas disgrascias fatales
cusa piùs est chi m'hat attristadu.

Sos males mios non restan igue,
ancora biven sos dolos e penas,
girende logos e terras anzenas,
andende solu senza ischire a ue,
in sas nottes oscuras rue rue
attraessende montes e campagnas
e allozzadu in sas biddas istragnas:
ohi! comente m'haiana reziu
cando cheria mudare de niu
totus m'haian de murru furriadu.

Gai li faghen cudda zente sua
a unu persighidu de giustizia:
unu mi narat ch'hat tentu notizia
chi b'hat soldados e chi si nde fuat;
unu chi timet chi in pena non ruat
e chi l'agaten su pover'in domo:
“E ite a mie m'han a fagher como
si mi l'agatan s'amigu e l'arrestan?”.
Totu sun cosas, maneras chi sestan
pro dispazzare su ch'est allozadu.

O fideles montagna, o rocchittas,
a bois prego a mi dare arregorta,
chi a donzunu aperides sa porta
a totas oras chi nde necessitas:
siades dae Deus beneittas
ch'allozzades a totu sas creaturas!
O montes chi adornades sas alturas,
a bois prego a mi fagher favore,
chi m'azis accollidu cun amore
oras chi mi so bidu prezisadu.

O benignas roccas e ispinas
chi m'accollides cun benegnidade,
proite non tenides piedade
de tales creaturas pellegrinas?
Sun benignas sas roccas e solinas,
però sos cristianos sun ingratos
pro m'allozzare calencunos ratos
che poverittos male assortios;
gai mi fino sos tristos annos mios
pienu de amargura e angustiadu.

Finis, pro me non b'hat piùs isettu:
non bides chi so mortu sende biu?
Finis, naro de coro addiu, addiu
a totu cuddos chi m'hazis affettu,
chi hapo de sa morte unu deretu
chi tant'innantis mi dat su reposu.
Tantu e tantu su mundu non dat gosu
ch'hap'a cherrere morre in derettura:
cando hap'essere in sa sepoltura
tando sì so cuntentu e sussegadu.

A s'ultimu perdesi a coro amadu...

C.P

©. 2026 Bachis Sulis - Tutti i diritti riservati