Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Su chistionu de su chercu antigoriu"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda - Bolotana, 11 de maggiu 1976

Su chistionu de su chercu antigoriu

Ch’in custu trettu dae meda sò reu

espostu a rigorosos temporales,

lu mustrana sos ramos colossales

cun sa russaria de su truncu meu.

Ca terra russa est custu padente

sò urigu de linna e raighinas;

una de sas funtanas cristallinas

a sa cortina mia ch’ est serente.

Cando ch’ arrivat sa zente sidida

nde buffat de cust’ abba a bonu coro,

deo sos passizeris los ristoro

cun s’ umbra fitta de sa mia sida.

Cantos nd’ apo intesu chistionos

sutta de custas frunzas moe moe,

da’ su tempus passadu fin’ a oe

d’ omines malos e d’ omines bonos.

Segretu testimonzu deo istesi

de sos cumplottos chi si sun bordidos

in s’ umbra mia dae sos bandidos

chi fin bestidos de linu e furesi.

De arbures de chercu et elighinas

nde fit cobertu totu custu monte;

non si nd’ idiat perunu orizonte,

fin cuados nuraghes e rainas.

Fittu su buscu fit, cun paga lughe,

fit diffizile su ch’ attraessare:

sos pastores, pro si orientare,

in sos truncos faghian calchi rughe.

Bundante non creschiat sa pastura,

ch’ aiat erba paga e pagu fenu;

custu monte de porcos fit pienu

prite sa lande che fit a trasura.

In su tempus chi custu buscu fidi

populadu de puzones e feras,

accudian sas crabolas lezeras

a sa funtana cand’ aian sidi.

Poi chi fini de abba consoladas,

ca non bi fit de bruvera s’ annuzu,

si pasaian a colp’ ‘e remuzu

in s’ umbra mia tranquillizadas.

In su passadu seculu, a ispantu

fit giutu custu monte, ca fin custas

baddes cobertas d’ arbures robustas

ue fit totu paghe e totu incantu.

Pro truncare s’ incantu, su sussegu,

armados de serrones e bistrales,

sun arrivados sos continentales

in custos buscos pro fagher isegu.

Pagas arbures sun restadas reas,

l’ an ispozada totu custa zona:

sa linna ch’ a traversas non fit bona

a carbone l’ an cotta in tantas cheas.

Però a mie risparmiadu m’ ana

forsis ca fia su prus chercu raru,

o puru ca servia de riparu

in custu trettu acculzu a sa funtana.

Cando distruttu fit su buscu antigu,

sos massaggios pighesin a fiottos:

sa terra divididu s’ an’ a lottos

e semenada l’an’ a orzu e trigu.

Tenian troppu amore a sos terrinos

chi parian da’ Deus beneittos,

domande pro s’ aradu sos giuittos

chi fin giamados sos Garibaldinos.

Semene non nd’ aian bidu ancora,

pro cussu est chi s’ incunza lis at resu:

in su sed’ ‘e su trigu sardaresu

non bi ruppiat mancu sa colora.

Tentu an cumpensada sa fadiga

comente cun bon’ idea an laoradu,

donzi ranu de orzu sanzinadu

fuinde che pariat dae s’ ispiga.

Cand’ enian a si buscare zuncu

pro si ligare s’ arrida manada,

tando sa farche a nou aspriada

l’ arrumbaian a su meu truncu.

Poi si pasaian calch’ oretta

essend’ istraccos, a su mesudie:

rendian tantas grazias a mie

e a sa funtana cristallina e netta.

Pustis pasada s’ istracca carena,

ca troppu nde teniana bisonzu,

torraian de nou a su messonzu

in sa tenta a messare a farche lena.

Messaian cantande a bonu coro

mirande sa ispigas ingranidas:

deo, ch’ estidu fia de friscas sidas,

iscultào sos cantigos insoro.

Cando fit tot’ iscuru, in su terrinu,

cun dun’ isterrimenta de restuggiu,

giuttende a cabitta unu mannuggiu,

si pasaian fin’ a s’ arburinu.

Donz’ unu ‘e issos fit coidadosu,

tenian de remuire pensamentu;

pro sas arzolas poi onzi pamentu

faghian in su paris prus bentosu.

Bellu fidi a bier sos muntones

de su laore pius ingranidu;

pro tantos annos deo ap’ assistidu

a pavoriles e a bidatones.

In sos annos chi fit a pavorile,

chi non semenaiana laores,

tando che pigaian sos pastores

in trettu frantu pro fagher cuile.

Cand’ illebiaiana su corzu

a berbeghes biancas e nieddas,

in movimentu ispidos e padeddas

nde ponian sa die ‘e su tusorzu.

Sos chi presentes fini a su dovere,

ca de gai cherian sos padronos,

de sos prus binos licchittos e bonos

nde buffaian totu a piaghere.

Usaiat mesinas e pizzeris

sa gioventude prospera e briosa,

ancora mi nd’ ammento tanta cosa

pro chi non sia prosperu che deris.

Ancor’ affrontan custos ramos mios

de su zerru su nie, gelu e prazas

e nd’ intendo chimentu de sonazas

e bamas meriande in sos istios.

Las intendo sas dulches cantilenas

de unu rusignolu armoniosu,

su tunchiu de sa tonca pibiosu

isculto puru in sas nottes serenas.

Ca troppu caru m’ est custu terrinu,

de ch’ addurare ancora tenzo istima

mancar’ a nou in sa mia chima

s’ idat calchi biancu meuddinu.

Nota

Costantino Longu

2° premiu cuncursu de poesia

”Marghine”

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z