Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Su caddu e-i su molente"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda

Su caddu e-i su molente

Intro s’ iscuderia unu molente

rusticu, male fattu e fadigadu

a unu caddu de lussu fit serente;

a sa manigadorza fit ligadu.

Consumande unu pagu ‘e paza russa

chi proaiat somiza somiza,

fit obbligadu a manigare cussa,

mentres su caddu, passiza passiza

la passaiat in sos istradones,

frunidu chi fit una meraviza;

totu a issu sos menzus buccones

dae su padronu suo fini dados,

chi fit unu de sos pius riccones,

e fini sos teraccos obbligados

ogni die a li fagher passamanu

da’ s’ oju de su mere sorvegliados.

Teniat in bundanzia su ranu,

su foraggiu e-i s’ erba cun sa fae,

fit un’ isprigu de caddu roanu.

Issu currinde pariat un’ ae,

mentres cuddu molente sempre arressu

su passu bettaiat troppu a grae.

Su mere non nd’ aiat interessu

gasighì dae totus nde rezziat

colpos malos a giustu e a revessu.

Cussa misera vida la traiat

sempre male trattadu dae totu,

solu arriu e fuste connoschiat;

non fit dae su padronu riconnotu,

anzis li fit in dogn’ attu contrariu

ca solu pro su caddu fit devotu.

Dogni tribagliu istraordinariu

lu faghiat che bestia ‘e soma

e sempre privu de su nezzessariu;

continu lu giughian doma doma

e pro chi nde fatteret de lamentos

non fit cumpresu su suo idioma.

Però poi de tantos patimentos,

pro vindicare ogni passada pena

ecco sun arrivados sos momentos.

L’ an una die, piena piena

bettada pro su caddu una meaza

de orzu meschiadu cun avena;

a su molente, chi tando traza traza

fit remuinde dae sa cussorza,

li an bettadu sa solita paza;

osservat tristu sa manigadorza

de su caddu e pensat: “Sempre deo

che dev’ essire de sa fae sa corza?

Chi tale abusu s’ eternet non creo,

ma cun totu sa forzas chi possedo

contra dogn’ ingiustizia peleo!

No est una lemusina chi pedo,

ma sa chi mi meritat de proenda,

de lussos mannos non mi nde cunzedo.

Si fin’ a oe m’ an postu sa benda

in sos ojos, lu pensan chi sò zegu

e ca molente sò chi non cumprenda;

como pius non bisto in sussegu

né mansuetu e né paurosu

lis mustro cantu podet s’ arrennegu!”

In s’ istante diventat furiosu

chi totu segat, cadena e crabistu,

cun dun’ iscattu suo poderosu

e a su caddu pomposu e abbistu

si lu leat a carches e a mossos,

l’ at totu istroppiadu e totu pistu;

inue dentes ficcat lassat fossos,

su corzu e sa purpa bi l’ istrazzat

chi dae largu si biden sos ossos.

Dae sa manigadorza che lu cazzat

e totu gloriosu e triunfante

in su postu ‘e su caddu si piazzat.

Su padronu arrivat in s’ istante,

attiradu da’ su forte fracassu

proite non che fit meda distante

e agattat su suo caddu rassu

male conzu, arrimadu a un’ oru,

atturdidu, masedu, a murru bassu.

Dare non nde li podet de ristoru

in sa manera chi est reduidu,

pro chi li siat su menzus addoru

non s’ airat, ma calmu at riflettidu:

“Custu dannu suzzeder non podiat

s’ aère sa proenda divididu.

Su tantu chi su caddu avanzaiat

bastadu fit pro su molente puru,

gasi unu e ateru viviat:

custu iscola mi est pro su futuru!”

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z