Poeta in lingua sarda
Costantino Longu
Autore della poesia “Sos zappadores de Zizzu Farre"
Vai al profilo del poetaPoesia in lingua sarda - Bolotana, Maggiu 1977
Sos zappadores de Zizzu Farre
1
Una die mandesit tiu Zizzu,
in finitia fit de su eranu,
a sa inza pro la torrare manu,
su teraccu, pastores e zuarzos;
battor orzattos e chimbe chivarzos
postos bi che lis at in su pannizzu.
2
Los avvertesit: “Tenid’ oriolu,
zappade bene, già bos apo postu
una perr’ ‘e pischedd’ ‘e casu tostu,
una sesta de lardu contomosu
e poi, ca sò troppu generosu,
b’ at una zucca prena ‘e pirizzolu.”
3
Naraian chi tiu Zizzu Farre
fit tando de sa idda su prus riccu,
però teniat sempre su pinniccu:
pro sos poberos de sa domo sua
nachi fit peus de un’ ambisua
suzzandeche su samben dae sa carre.
4
De s’ abbreschid’ a su primmu lugore
fin già zappande in sa primma pintana,
cun volontade attaccadu ana
ca su padronu cheriat gasie,
e fini totu, a su mesudie,
impastados de pruer’ e suore.
5
“Sò istraccu, non pot’ istare reu –
nesit unu, su pius ansianu –
semus che maccos totu su manzanu,
a nos ingalenamos un’ iscutta?”
E cando sunu de s’ arbure sutta
los brullat sas lusingas de Morfeu.
6
Tiu Zizzu chi sempre fit attentu
ispiandelos dae su braccone,
appenas bida cussa funsione
inseddadu si l’ ada su caddittu
e ispronande a sa inza ‘e “Littu”
ch’ est pigadu comente unu entu.
7
A intro ch’ est bintradu cua-cua,
non los at a-i cuddos ischidados;
leat sos zappos chi fin’ arrumbados
a fora ch’ essit cun passos lezeris,
che los attaccad’ a sos trinzilleris
falados che los at a domo sua.
8
Cuddos, fatta sa dulche ingalenada,
in presse s’ adderettan’ e si ustana;
non bidinde sos zappos si nd’ assustana
turbados si domandan pari-pari:
“E chie at a esser s’ isterzari
chi furados sos zappos che los ada?”
9
Custu est unu contu pagu onu,
forsis chi l’ appan fattu in brulla crène;
chircan totue, abbaidan bene
donzi matta de ruo e martigusa,
esclamande seccados: “Cal’ iscusa
li podimos bogare a su padronu?
10
Non b’ at ite mantenner in cuerru;
namos chi est bistadu unu dispettu,
zente chi giuttu nos at a s’ orettu
chi sos zappos an fattu andare male,
ca sun bintrados dae su peale
cando nois che fimis in su serru.”
11
Appen’ ustadu a bidda che tuccana,
ite faghian chena farramentas?
E faghene a su mere sas lamentas
in su modu chi fit istabilidu,
donz’ unu fit incurpadu e pentidu
comente reos miseros s’ accuccana.
12
“Mirade ite cumbinassione –
tiu Zizzu lis narzesidi cun ira –
cando sutta de s’ arbur’ ‘e sa pira
bois drommidos che fizis che mortos
deo sos zappos los apo regortos
e sunu de s’ istalla in su cuzone.
13
Pro cuss’ errore ch’ azis fattu, como
cun calma mi la leo e cun passenzia,
usand’ a bois perdonu e clemenzia
cun prus rigore non cherzo prozedere,
ma però si bos torrat a suzzedere
totu cantos partides dae domo.”
14
“Su mere, nos perdonet cust’ errore;
li prommittimos dae como in susu
de non fagher mancansias piusu
a donz’ ordine sou ubbidientes.”
Si sun imbenugiados penitentes
che a dananti de su cunfessore.
15
“Non b’ at pro bois iscusa peruna,
custu de bos pasare est mala idea:
devides tribagliare a die intrea
siat in binza o siat in cussorza,
dae s’ abbreschid’ a s’ iscurigadorza
si b’ at bisonzu finas a sa luna.”
16
De gai fidi s’ usanzi’ antiga:
tribagliare comente ischiavos;
devian’ esser umiles e bravos
senz’ aer ricumpensa né salariu.
Da’ su padronu autoritariu
pro donzi farta collian sa briga.