Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Sa morte’ ‘e su poberu"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda

Sa morte’ ‘e su poberu

Su poberu, chi at sempre patidu

in tota s’ esistenzia meschina,

de godir’ unu fruttu est proibidu;

cando l’ intendet sa morte ighina,

est fuliada s’ istracca carena

in duna trista e fumosa coghina.

Nessunu, zente sua né anzena,

b’ accudit in cuss’ ora de dolore,

alliviu pro li dare a tanta pena.

Sos fizos, chi sun privos de s’ amore

chi si devet a unu ezzu babbu,

non b’ andan issos né chircan duttore;

l’ abbandonan cun dunu malu grabbu

e cun isnaturada tirannia

cando lu iden de vida in s’ accabbu.

Durante sa penosa maladia

dae nessunu nde tenet cunsolos,

ca pro issu non b’ at anima ia.

Una frensada, tot’ a corriolos,

li faghede de lettu e de banitta

e duos saccos bezzos de lentolos;

pinnigada in duos, sa berritta,

subra unu banchittu de ortrigu,

format sa sua morbida cabitta.

Su visu suo est su veru isprigu

de sa miseria e de su patimentu,

ca mai bene at godidu azigu.

In cussu tristu logu de turmentu

b’ at solu calchi sorighe famidu

ch’ attraessat cun lestru movimentu.

Si che l’ at fattu inie su nidu

ca non b’ aiat de attu paura,

mancar’ aeret famine patidu.

Chimentat, in s’ isconza cabertura,

s’ abba chi est proinde a tragonaza,

in cussa de zennarzu notte iscura;

da onzi parte bi colat sa praza,

e-i sas coras de tantos buttios

s’ intenden in sos muros traza traza.

Su muribundu, cun debiles brios

esclamat: “Ahimè! In cust’ apprettu

non tenzo a m’ assistir’ a fizos mios!

Issos sun tranquillos in su lettu

mentres chi deo sò agonizande:

goi ricambiadu mi an s’ affettu

chi lis tenia, sende tribagliande,

in mesu a tantos duros contivizos

vivia, sende a issos allevande.

Deo apo fattu mannos sette fizos

e non nd’ ap’ unu in custas oras tristas

chi m’ appaghet sos estremos disizos.

Tanco sas affannadas pibiristas

comente morit su cane isterzari,

ch’ at pro furare sas brancas abbistas.

Ca non lis lasso benes né dinari

mi ana in custu modu abbandonadu,

brigandesi tra issos pari pari;

cando m’ an bidu ezzu e arrimadu,

chi non battia prus perunu fruttu

mi an che un’ istrazzu fuliadu.

Eppuru deo, in modu goi bruttu

non l’ apo abbandonadu a babbu meu

cando l’ idesi de forzas derruttu!

Si possedia unu pane intreu,

fit sa primma sa sua porzione

chi ch’ essiat, testimonzu est Deu

cun cale vera istimassione

l’ ap’ istimadu, finas a s’ istante

ch’ est mortu in brazzos de sa religione.”

In cussu li enit s’ alenu mancante,

sa carena cumponet e istirada

sa testa diventandeli pesante:

sa già velada vista tristu girada

e poi chi passan parizzos minutos

totu est finidu, finalmente ispirada!

Unu cane, cun orulos acutos,

chi b’ at in s’ adde in dunu cuile,

paret ch’ annunziet tristuras e luttos;

orulat sempre a facci’ a su zannile

de sa trista e pobera dimora,

u’ est su ezzu mortu in su foghile.

Est cussa domo situada fora

dae su restu ‘e totu su paisu

pagu pius de unu quart’ ‘e ora;

pro cussu est ch’ in orariu prezzisu

non sonat d’ agonia sa campana,

a dare a totu su ferale avvisu.

A tardighinu, agattadu l’ ana

duos, chi pro piedosu istintu

cherfidu visitare an cussa tana:

appenas chi an su passu a intro ispintu,

chi s’ ispoza mortale an iscobertu,

cun coidadu a dogni custrintu

de su suzzessu nde l’ an fattu zertu,

ma sos fizos e intimos parentes

a su luttu no an su coro abbertu!

Parizzos, generosos e dolentes,

li an unu baule cumbinadu

cun taulas de linnas differentes;

poi chi che l’ an intro collocadu,

in battoro, senza funebre curteu,

che l’ an a sa Parrocchia carradu.

Bessit inie su ministru ‘e Deu

e senza ritu solenne e senza cantu,

tristu… adempiet a su suo impreu,

accumpanzandel’ a su campusantu

tra una generale indifferenzia

senza cumpassione né piantu.

Ma finzas in sa noa residenzia,

invec’ ‘e tenner bonu su riposu

devet aer margura e penitenzia,

ca su becchinu, pagu piedosu,

sa toffa sua che l’ at iscavada

in su peus chi b’ est cuzone umbrosu.

Restare una toffa ismentigada

devet, mancu su primmu ‘e Sant’ Andria

dae nessunu at a benner chircada,

né risplender bi det lampana ‘ia,

né feminas, pro s’ anima ‘e su mortu

den recitare una pregadoria.

Né a vida né a mortu nd’ at cunfortu!

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z