Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Sa mendula rutta"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda

Sa mendula rutta

Tue de mendula giovana pianta

e proite in terra ses frundida

arriad’ ‘e fiores tota canta?

Chi’ est chi ti at goi reduida?

Custos fiores de mudare in fruttos

ello proite nde ses proibida?

“Unu ‘e sos mumuzolos pius bruttos

custos fiores appenas isbocciados

paris cun megus che los at distruttos.

Signale chi fin goi destinados

troppu in presse fatalmente a ruere,

sende biancos benin’ allizzados.

Non pius sa linfa la sighin a suere

pro diventare mendula cun chiu,

finimos in chisina e in piuere.

Tue, chi ancora ti agattas biu,

osservalas sas cosas de su mundu

comente a s’ improvvisu dan s’ adiu.

Su entu montaresu, dae fundu

truncadas mi las at sas raighinas,

mustradu si est cun megus furibundu.

Si essere istad’ arriad’ ‘e ispinas

velenosas, resone aiat tentu

de las mudare in burrasca sas frinas;

non si est abbizadu, cussu entu,

de s’ innocenzia de custos fiores

chi non benin pius a cumprimentu.

Culpa ‘e sos suos barbaros rigores,

cando si calmat de su zerru s’ ira

non godin sos beneficos lentores.

Si de me t’ interessas, tristu mira

sa fine mia e si nde tenes dolu,

un’ istante cuntemplami e suspira.

S’ annu passadu, unu rusignolu

in custos ramos s’ at fattu su nidu,

che cantaiat sempre, ite consolu!

Cando cun sa cumpagna ch’ est partidu

e cun sos fizos in bolu galanu,

mi at de che torrare prommittidu;

como, cando che torrat in beranu

pro fagher nidu un’ attera ‘ia,

in custu trettu mi chircat invanu.

L’ at a piangher sa partida mia

cun notas accoradas e dolentes,

pensande chi pizzinn’ ancora fia;

Ma de sas arbures chi che sun serentes

si nd’ at a seberare un’ atter’ una

pro fagher nidu in ramos differentes

e forzis, tando, cun menzus fortuna

in cust’ adde cantare det ancora

a su tramontu, a sa lugh’ ‘e sa luna,

poi chi deo ch’ ap’ a esser fora

pro sempre dae sa mundana iscena

de ue breve tentu apo dimora.”

Pianta, sos lamentos tuos frena,

ca chie como t’ est a sa presenzia

suffrit che tue sa matessi pena.

De su entu no est sa violenzia,

intantu deo puru ruttu conto,

in agonia est cust’ esistenzia.

Vint’ annos tenzo, eppuru tramonto

privu de isperanzia e de brios;

delusu, a sa losa mi orizonto.

Si sun siccados sos fiores mios

miseramente intro s’ embrione

senza produer corzola né chios.

In te b’ at fattu nidu unu puzone

chi, cun sa oghe sua melodiosa,

t’ at cunfortadu pro un’ istagione

e d’ est chi sa tempesta furiosa

ti nd’ at privadu de su viver tou

sende ancora prospera e briosa,

si nono, cando torrat dae nou

su eranu, resu t’ aiat recreu

su rusignolu cun su cantigu sou.

Ma chie at fattu nidu in coro meu

fidi una columba, chi creia

candida e sincera, senza neu;

ma isbagliadu in primma mi fia,

proite bi teniat costoidas

cun fintas pumas trassas de arpia.

Sas carres mias las at consumidas

cun totu chi de vida fini riccas,

tantu prestu den’ esser sepellidas.

Tue ses rutta e pius non ti ficcas,

ma ider las des postas a su fogu

sas naes tuas primma d’ esser siccas;

ma, si atteru nono, in cussu logu

su rusignolu b’ est chi ti pianghet

ammentande s’ antigu disaogu.

Invece a mie, chie che la franghet

dae su coro meu sa tristura

si cuss’ ingrata prus penas m’ annanghet?

Si, poi chi mortu sò, det aer cura

‘e cattigare cun ira e cun dispettu

sa mia ismentigada sepoltura?

Ma deo, chi de cussenzia sò nettu,

a mi piangher nemmancu l’ obbligo,

né chi s’ ammentet su passadu affettu.

Su fagher sou non lu maleigo

pro chi m’ offendat puru a pustis mortu,

gasi sò certu chi a chelu che pigo:

cust’ idea mi servit de cunfortu!

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z