Franceschino Satta

Fippo pizzinnu ’e nudda

cando falabo chin sa brocchittedda

prena ’e sonnos, alligru,

chin tottu sas buzzaccas a isticcu

de bellas mazineddas de luminos,

de pallinas de bridu, d’ossicheddos,

de cambas, de fileddos,

a cuche, a cussu fossu prugherosu,

iscurtu, pro batire a cama ’e sole,

azicu ’e abba frisca.

Bos juro! mi pariat semper festa.

Inibe, solu solu,

diventabo su mere ’e sa foresta.

Su chelu, su murmuttu ’e sa funtana,

su cantu ’e sos puzones

m’allughian su coro ’e bonidade.

Prima ’e ponner sa brocca

sutta ’e su cantareddu,

séttiu in d’una preda,

chin sos ocros iffustos d’innossenzia,

bidìa unu muntone ’e cosas bellas.

Bidìa a mimme ettottu, forte e sanu,

accurzu a una fada,

ghighinande un’ispada

che paladinu anticu.

Groddos e gardaneras

rucraban bolos d’oro.

Sos rajos de su sole diventaban

pizzinnos e pizzinnas, e zocaban

in sas prattas serenas de su chelu,

chi fit in mesu a s’abba ’e sa funtana,

sos jocos prus galanos de su mundu.

Commo cussa funtana,

fravile ’e sonnios d’oro, non b’est prusu.

In su matessi trettu

b’hat una pratta nuda, assoliada.

Ma forzis, sero sero,

carchi bezzu colande pasa pasa

nt’intendet galu craru su murmuttu

chi l’hat alluttu s’anima a pizzinnu.