Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “S'istuzadora"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda - Bolotana, triulas 1976

Sistuzadora

1

Appenas remuidos dae s’ arzola,

ca nd’ aian bisonzu de abberu,

s’ ainu chi tenian faineru

lu lean e l’ attaccan’ a sa mola.

S’ istuzadora chi s’ agattat sola,

pro chi non si la leet su disisperu,

cun crannuga e fusu, in su cuzone,

filat su pettenadu corizone.

2

Da’ unu piccamolas lussurzesu

sa mola fidi a nou piccada,

cun su radu pulidu e assentada

de su frundagu mannu in mes’ in mesu.

Su burricu bastante fidi avvesu

a su laristru, pro tota s’ annada,

in s’ andaina sua pista pista

moliat de su trigu sa provvista.

3

Cun dunu puntorzeddu bene acutu

s’ istuzadora pressosa l’ istuzada,

su cales cun prus briu si suguzada

poi chi su fuette l’ at iscuttu:

issa cantad’ allegru calchi muttu

si no si disisperad’ e s’ annuzada,

poi, furba, a su sou molente

li prommittit in su modu sighente:

4

“Camina lestru, anda bestiolu,

cun bon’ idea su passu lu moe,

tantu su trigu chi molimos oe

ch’ est già totu ettadu a su mozolu;

bistande zertu chi ti nd’ apo dolu,

paret cumpassione chi nde proe;

pius non t’ isfuetto né ti pungo,

cando che finis custu ti ch’ iszungo.”

5

Issa nd’ est già segura chi lu gabbada

in cussu modu su burricu sou:

“Goi ti tratto pro su bene tou.”

Li dat sa proenduzza poi l’ àbbada;

cando su ch’ est in mozulu l’ accabbada

bi lu torrat a prener dae nou:

illichidand’ e preninde mozolos

parizzos fattu nd’ at inghiriolos.

6

A pustis chi frimmada l’ at sa mola

in sas corbulas collit sa farina;

su canistedd’ impreat in coghina,

trobbiolu, sedattos, tettazola.

Pane non faghet a su cola cola

ma la cheret esatta sa faina:

senza tenner paura de s’ ingarzu

chirrat poddine, simula e chivarzu.

7

In primma ch’ at bogadu s’ ilinzone,

su chi fit sa corzola de su ranu,

poi ponet in fundu ‘e su tianu

de simula una bona porzione;

faghet su saboridu pistizone

cun lestresa moindela sa manu:

cumbinat cun sa sua manu destra

de totu cantas sa menzus minestra.

8

Obbligadu li enit chi s’ isbrighede

ca sa famiglia su pane l’ isettada,

a su sero sa madrighe la ettada

poi a s’arburinu la suighede;

issa dogni cumassu beneighede

ca s’ usanzi’ antiga la rispettada,

b’ est sa fiza mannitta chi l’ azuada

ca pro donzi faina si l’ iscruada.

9

Bianca nida sa pasta la rendene,

cariande sas manos s’ addolorini,

usan sos pannos e pustis chi l’ orini

cun sos canneddos in mesa la tendene;

a tempus giustu su furru l’ inchendene

cun brasia e frama lu colorini,

poi, appenas chi su pane pesada,

sa mama coghet, sa pizzinna fresada.

10

A pustis chi lu assan’ e l’ appizana

in sos paniles d’ ortrigu l’ assentana,

istraccas sunu ma non si lamentana,

sonnidas sunu e intantu izana;

cun bona volontade si manizana

de sa faina fatta si cuntentana:

pustis chi cottu l’ an su pane lentu

illertini coghina e apposentu.

11

Su sero est torradu su maridu

cun dunu carru ‘e paza pro zuo:

“Lu cumprendo su fadigare tuo,-

li narat sa muzere- ses famidu?”

Li preparat su pane saboridu

fruttu santu de su tribagliu suo:

isettan dies bellas e serenas

cun pane cottu e lussias pienas.

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z