Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “S'anzone"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda

S'anzone

S’anzone chi tres meses mi est mancada

a sa cussorza mia est remuida;

dae sa die chi l’ apo perdida

ahi e cantas penas dadu m’ ada.

1

Pustis de sos tres meses est regorta

s’anzone pius cara chi tenia,

cun su coro pienu de angustia

pianta l’ apo che ch’ esseret morta,

eppuru torrat un’ atera orta

a pasculare in sa mia cussorza

pustis chi dae mazzone o resorza

s’est pro unu miraculu salvada.

2

Mancada m’ est unu sero in su monte

chi resolutu fia de la tundere,

e cantas bortas mi l’ at fatt’ infundere

de lagrimas amaras custu fronte!

Fin’ a cando su sole in s’ orizonte

fit tramontande, senz’ aer riposu

s’anzone mia chircaia affannosu

lassande tota s’ ama abbandonada.

3

Abbandonada lassaia s’ ama

pro essire in chirca ‘e cuss’ anzone,

ca fit sa menzus issa ‘e su masone,

in tota sa cussorza giuta a fama;

passaia sas dies giama giama

c’a su cramidu a manos mi nd’ eniat,

però belande non mi rispondiat

de comente l’ aia abituada.

4

Bessidu sò in giru cun su cane

in cussorzas vicinas e lontanas,

a un’ a una chirchesi sas tanas

ca tenia paura ‘e su marzane;

de chircare inoghe e in cuddane

sempre istraccu fia e consumidu,

de sos unturzos chirchesi su nidu

peri sos nodos a sa disisperada.

5

Cun sa mente oriola-oriola

pensaia in serios disastros;

bi nd’ at meda de cussos abilastros

chi s’ettan s iden carchi anzone sola,

in giru ‘e s’ ama mia ola-ola

nd’ apo parizzas bortas iscobertu,

duncas podia esser mesu certu

ch’ issos mi che l’ aerene piscada.

6

Apo dogni raina compidadu

e totu sas pius desertas rundas,

de percas e de pentumas profundas

dogn’ oscuru cuzone apo chircadu

e apo in sos nuraghes visitadu

dogn’ istanzia segreta su matessi

cun s’ idea de agatare nessi

sa pedduzza, mancar’ iscorriada.

7

Chircadu puru apo a unu a unu

sos fangos, ca mezzanos sunu cussos,

non de anzones ma fiados russos

in mes’ insoro peridos bi sunu;

si podiat dare s’ istante importunu,

essende sola s’ ama pasculande,

de s’ avvicinar’ issa ischertiande

dae sas erbas friscas attirada.

8

In totas sette dies de sa chida

chirchesi cun premura in dogni banda,

a sos pastores faghinde domanda

pro carch’ indissiu, si l’ aeren bida:

A comore, de un’ anzone revertida

in s’ama tua sapìdu ti sias?”

Ma ognunu rispondiat: “In sas mias

de anzone anzena non che nd’ ada”.

9

Pensao in sos ch’ istintu an brutale,

chi non timen anzones a bocchire

e sos fiados pius de sentire

faghen pro una entre andare male;

chi dubitera gai est naturale

ca bi nd’ at medas omines pettaris,

chi senz’ ispender perunos dinaris

viven a forza de petta furada.

10

In baddes, rios e littos oscuros

chirchesi attentamente, ma invanu,

chircad’ apo cun s’ oju e cun sa manu

in mattas, tuvos, carrarzos e muros,

né perunos indissios seguros

dadu mi nd’ ada persone terrena:

gasi in me isvaniat cun pius pena

s’ isperanzia de l’ aer agattada.

11

Annuzzadu sas dies passaia

e in tristas disisperasiones,

né piusu sas solitas cantones

sos seros fatt’ ‘e s’ ama cantaia;

cun disisperu e cun malinconia

pibiosu faghia su lamentu:

“Ahi, e ite sorte nd’ apo tentu

de cudd’ anzone mia noditada!”

12

Non prus su risu iscancat sas laras,

in me sas allegrias fin infrantas;

anzones bonas bi nd’ aiat tantas

però che issa non mi fini caras.

Ma pro alliviu ‘e sas penas amaras

un’ eventu suzzessu est improvvisu,

chi a sas laras torradu mi at su risu

e-i sa giocundidade in primma usada.

13

Unu sero essende in su pinnettu

belidos lamentosos intendia:

bessei a fora e s’ anzone mia

bidesi chi mi fit a pagu trettu;

subit’ est curta e in sign’ ‘e affettu

postu mi nd’ at sas zampas in pettorras,

tando li nesi, finalmente torras

in manos de chie t’ at allevitada.

14

Torrada ses e gioia novella

in cust’ istante mi rendes a mie,

inue fisti e in manos de chie?

Non naras? Ma s’ aeres sa favella

narrer dias, anzone mia bella,

chi est chi de te mi nd’ at privadu;

forsis cuddu ch’ aia pius fidadu

tentu t’ at cussu tempus inserrada.

15

Su chi mi fit fidele atteras bias

m’ at resu custa orta suspettosu,

ca nde fit in segretu imbidiosu

chi a tie tenzera in manos mias;

pro cussu timo ch’ istada che sias

dae issu collida cun manizu,

cantu de ponner a mie in fastizu

fin’ a-i como t’ at tentu cuada.

16

Cuada t’ at tentu in bona cuadina

chi non t’ aere ida né intesa,

poi t’ at tusu cun delicadesa

pro si godire sa lana anzonina;

pustis chi fattu at cussa faina

cun trassa de malignu e cun manera

t’at lassadu de nou fainera

pro chi nd’ esseres a mie torrada.

17

Non b’ at peus piae dolorosa

pro su coro ‘e unu poberu pastore

cando a un’ anzone li at amore

a l’ ider malandada est brutta cosa;

s’annu chi enit, chi ses sementosa,

timo non ti che furen dae nou,

ma si ti fidan tando a passu tou

torrare mi nde podes anzonada.

18

Drommire non mi devo a sonn’ isortu

da’ com’ in susu né notte né die,

pro che furare dae nou a tie

si pezzi in primma sò feridu o mortu;

regorta invece, deo isto regortu,

ti ap’ a tenner sempre in su costazu

e ap’ a bider chie tenet su corazu

de ti toccare sende asi tentada.

19

Chi a toccare ti torren non creo

sende anzone o sementosedda,

a su tuggiu ti etto una funedda

pro ti giugher trainde a u’ and’ eo;

tota sa volontade bi l’ impreo

in manera chi, si permittit Deu,

restare potas in podere meu

finas a zurra isdentigonada.

S’anzone chi tres meses m’ est mancada!

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z