|
Prangamus pro su dolore
de sas mamas,
chi c'han perdiu
sos fizos in su bellu Mare Nostru.
Sas abbas cristallinas
tintas de umanu sambene
han cambiau colore...
Sas barcas in mesu
a s'immensu mare
paren cussa 'e Caronte.
Mannos, zovanos, zovanas
e pizzinneddos minores,
ch'in ocros galanos
fughin dae sa terra issoro
pro sas gherras,
sa vamine,
sa morte.
Sos ocros nana tottu
su terrore e s'ispantu
e contan chene paragulas su dolore.
Poverittos minores e mannos
incarcaos unu in supra pare
in cussas barchittas
quasi chene podes respirare,
chene sambene e saliva
c'arribana a sas terras nostras.
Derettu sos volontarios
e meda zente de bonu coro
los cossolana, los abbrazzana
e cuzzican sas issoro nudidades.
Ma custu est nudda in cunfrontu
de su bene c'hana perdiu:
sa domo, sa vida, s'amore
de sa terra issoro.
Poverittos, frades meos!
Poi che venies cunzaos
comente leones in gabbia.
Poverittos vois, chi attraversais
su mare prus bellu de su mundu,
riccu de ziviltade
oje cambiau in campusantu.
Ispero chi non sia luntana sa die
chi sas cadenas chi bos ligana
su coro e su cherveddu
che rugana a terra
e chie podet e depet
bos dia derettu
alas pro volare.
|