Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Moda a Sant'Isidoro 1952"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda - Bolotana, 11 maggiu 1952

Moda a Sant'Isidoro 1952

Isterrida

De Ispagna in sa terra religiosa

ischimos chi naschesit Isidoro,

no in mesu ‘e sos lussos né de s’ oro

ma d’ umile famiglia bisonzosa.

Pobera sì, però laboriosa;

sa povertade no est una neghe.

Naschidu s’ annu millechentuedeghe

fit in dunu sobborgu madrilenu;

su babbu sou fit giuargiu anzenu

ca non teniat benes de fortuna,

sa povertade neghe no est una

sende accumpagnada de virtude.

Isidoro in sa primma gioventude

non dimustrada d’ esser negligente,

imparat cun su babbu obbediente

ghiat si giuo cun grabbu e arat;

obbediente cun su babbu imparat

arat e ghiat su giuo cun grabbu;

obbediente imparat cun su babbu

a l’ affrontare su tribagliu duru,

m’ a prus de su tribagliu imparat puru

creere in sa cristiana religione.

Primu fiore

A servire andat cun dunu riccone

si lu cumandat prontu a obbedire;

cun dunu riccone andat a servire

prontu a l’ obbedire si lu cumandat;

cun dunu riccone a servire andat

che teraccu massaggiu fittianu,

però non lassat manc’ unu manzanu

devotamente sa missa ‘e s’ intendere,

poi a su dovere chi at de attendere

andat cuntentu e cun animu bonu.

Infuriadu diventat su padronu

lu tentat poi chi l’ an’ accusadu;

diventat su padronu infuriadu

poi chi l’ an’ acusadu lu tentat;

infuriadu su padronu diventat

ma, send’ Isidoro sa missa iscultende,

bidesit duos anghelos arende

chi a lu sostituire Deus mandat:

a tale vista su padronu abblandat

tota s’ ira e torrat mansuettu.

Li usat riverente tantu rispettu

ca lu creed’ unu santu non l’ acusat;

tantu rispettu riverente l’ usat

non l’ acusat ca lu creed’ unu santu;

li usat riverente rispettu tantu

cando l’ est Isidoro a sa presenzia,

lu trattat cun amore e cun clemenzia

e l’ at d’ esser devotu permittidu.

Beniat su mere una die sididu

però inie abba non b’ aiat;

sididu su mere una die beniat

però abba non b’ aiat inie;

beniat su mere sididu una die

ma Isidoro sas grazias non medit,

a su padronu s’ abba li provvedit:

unu colpu ‘e puntorzu at iscuttu

e in su trettu chi fit pius assuttu

at fattu iscaturire una funtana.

Segunda retroga

De Ispagna in sa terra religiosa…

…creere in sa religione cristiana.

Segundu fiore

Illuminadu ‘e lughe soberana

adorada sa rughe cun s’ aradu;

de soberana lughe illuminadu

adorada s’ aradu cun sa rughe;

illuminadu ‘e soberana lughe

si lassat da’ s’ incantu estasiare:

sun pro issu su campu cun s’ altare

sos logos de s’ arcana preferenzia

inue traet sa sua esistenzia

tra su tribagliu e sa pregadoria.

De sa natura sa suave armonia

l’ attenuat sa fadiga grave e dura;

s’ armonia suav’ ‘e sa natura

l’ attenuat sa fadiga dura e grave;

de sa natura s’ armonia suave

l’ intendet, sa faina santifìcada:

cando su giuo in su sulcu lu ficcada

ambos benugios a terra piegada

e mirende su chelu tando pregada

su Deus veru cun immensu ardore.

Abbundat tantu su sou laore

in su terrinu ch’ a nou fecundada;

su sou laore tantu abbundada

in su terrinu chi fecundat a nou;

abbundat tantu su laore sou

da’ totu sos massaggios si signalada,

ca pro issu su chelu las regalada

sas grassias in manera prodigiosa:

s’ ider s’ incunza gai copiosa

meravizadu nde restat su mere.

Terza retroga

De Ispagna in sa terra religiosa…

…in sa religione cristiana a creere.

Terzu fiore

S’ unicu fizu caru, sa muzere

amat cun tantu raru contivizu;

sa muzere, su caru unicu fizu,

amat cun contivizu tantu raru;

sa muzere, su fizu unicu e caru

cun contivizu raru ambos los amada.

S’ isposa sua Maria si giamada,

femina virtuosa, santa e pia,

su numen de cudd’ attera Maria

mama celeste de s’ umana famiglia,

che a sant’ Isidoro de Siviglia,

la tenet in su coro cun incantu;

che a Isidoro de Siviglia santu,

cun incantu la tenet in su coro,

che de Siviglia a santu Isidoro,

l’ at venerazione ispeziale,

ca da’ issu in su fonte battesimale

cun su numen virtudes nd’ ereditada:

est prus umile, intantu lu imitada

in fide, in amore e caridade.

Tenet de sos afflittos piedade

sos pius poverittos los sustenet;

piedade de sos afflittos tenet

los sustenet sos pius poverittos;

tenede piedade ‘e sos afflittos

chi nde dividit sas provvigìones;

poi chi ettat su trigu a sos puzones

chi morin in su nie lenos lenos

agattat torra sos saccos pienos

de trigu pius brundu e prus maduru.

Urtima retroga

De Ispagna in sa terra religiosa…

creere in sa cristiana religione

a prus de su tribagliu imparat puru.

Urtimu fiore

Cando s’ abbizat de morrer seguru

sa fine sua profetizat tando;

si abbizat seguru ‘e morrer cando

tando sa fine sua profetizat;

cando de morrer seguru s’ abbizat

nde signalat sa data anticipada:

pustis mortu sa salma est sepultada

de sant’ Andria in su campusantu.

Cun dunu generale rimpiantu

si est sa capitale estid’ a brunu;

cun rimpiantu generale unu

estid’ a brunu si est sa capitale;

cun dunu rimpiantu generale

est restada Madrid luttuosa;

unu lizu in subra cussa losa

solu solu naschidu b’ est inie

e duas columbas candidas che nie

bi falaian cun pasidu olu.

Fit cussa sepoltura veru consolu

pro sos ch’ aian disisperu e tristura;

veru consolu fit cussa sepoltura

pro sos ch’ aian tristura e disisperu;

fit cussa sepoltura consolu veru

pro sos pius afflittos e dolentes,

pro sos innumerabiles credentes

meta diventat de pellegrinaggiu.

An dezzididu pro li render omaggiu

poi chi fit sepultadu barant’ annos

sempre operande miraculos mannos

da cussa losa d’ esser disseppellidu;

an pro li rendere omaggiu dezzididu

poi chi fit barant’ annos sepultadu,

d’ esser in logu dignu collocadu

sas autoridades tenen cura.

Ma mentres cussa santa sepoltura

an iscobertu, cun merviza insoro,

incontrana sa salma de Isidoro,

frisca, intatta, chi paret biu ancora:

e sonare s’ intenden in cuss’ ora

da’ sas turres vicinas e lontanas

a festa totu cantas sas campanas

senza toccadas dae peruna manu.

Filippu terzu, ispagnolu sovranu,

in lettu s’ agattaiat muribundu,

vanas li fin sas curas de su mundu

unu miraculu bi podiat solu;

Filippu terzu, sovranu ispagnolu,

moribundu in lettu si agattaiat,

unu miraculu solu bi podiat

pro lu salvare da’ segura morte;

manifestat su Re cun fide forte

ch’ in Isidoro solu at s’ isperanzia

e, cun premura, a sa reale istanzia,

sa salma de Isidoro est trasportada.

Cun meraviza de cantos bi nd’ ada

su miraculu prodigiosamente

s’ est operadu, ca su Re credente

sa perdida salude riacquistat.

Pro battor seculos Isidoro istat

dae sos ispagnolos veneradu,

ca d’ aureol’ ‘e gloria s’ est cintu

pro sos videntes miraculos suos;

dae Gregoriu Decimuquintu

s’ annu milleseschentosvintiduos

solennemente fit canonizadu.

Da’ s’ ispagnolu populu acclamadu

fit cun fide sinzera e summu ardore

s’ umile tribagliant’ ‘e sa campagna

cale patronu de tota s’ Ispagna,

de totu sos massaggios protettore.

E ancora gai Isidoro si appellada

totue in su cattolicu mundu,

ca cun amore sinzeru e profundu

a issu sos massaggios affratellada.

E Bolotana puru rinnovellada

sa festa sua cun solennidade,

comente dae sa passada edade

no l’ an sos mannos nostros tramandada.

Finalmente sa moda est terminada,

populu, iscusa si no apo estesu

de Isidoro sa vida esatta e giusta,

ma poto narrer, moda che-i custa

pagas dae sos mannos nd’ as intesu.

Eppuru pro sa ‘Olotanesa zente

Costantinu non balet a niente!

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z