Poesia in lingua sarda - Bolotana, 1929
Est notte
Est notte, sa campana’e s’ agonia
s’ intendet a rintoccu tristu e lentu
e sas famiglias, in raccoglimentu,
narana mesta sa pregadoria
pro sos mortos chi, un’ atera ia,
in mes’ insoro giulivos an tentu;
solu sò deo, e-i su pensamentu
andat a s’ istimada mamma mia.
Penso a issa chi sa vida terrena
lasseit cando pius su disizu
tenia de istare cunfortadu,
e pianghind’ esclamo: “Ahi cale pena
est supportende custu tuo fizu
chi sende ia tantu as istimadu!”