Poesia in lingua sarda
Est beranu
Est beranu, sas aeras serenas
mitigad’ ‘e s’ jerru an sos rigores;
baggianeddas collinde sos fiores
cantan cun innozentes cantilenas
peri sas baddes chi sunu pienas
de incantu e de varios colore.s
In sas cussorzas ghian sos pastores
sas bamas chi si moen lenas lenas;
ebbas mannas, puddedros e anniggios
sun tranquillamente pasculande
de sa tanca in sos friscos baddiggios:
cun lusingheros muilos giamande
sunu puru sas baccas a sos biggios,
chi sun in mesu s’ erba ischertiande.
Sas tempestas d’ jerru sun finidas,
sas furias d’ Eolu sunu mudas,
umanidade cuntenta saludas
custas dies serenas preferidas.
Torra de irde mantu sun bestidas
sas piantas chi fin tristas e nudas:
bi nd’ at chi mustran sas fruttas minudas,
atteras sunu ancora fioridas.
S’ intendet da’ sa vicina foresta
su cantigu de totu sos puzones,
su murmurare pasidu ‘e sas frinas;
dae sas primmas oras mattutinas
est tota sa natura estid’ a festa:
custa, reina est de sas istagiones.