Su ‘eranu t’at abbertu sa mente
cun su fundu marinu
pius altu ‘e su corpu tou, poeta.
Naras chi sun beras
sas tempestas in sas nues,
sa lezeresa ‘e s’abbila,
sos semenes animals.
Sun esattos sos montes altos
cantu sas veridades controlladas.
Tue che ses intradu in su coro ‘e s’anima
de sos profundos pensadores,
e carignas sos versos
che criadura dae pagu naschida.
Como tue as sa ‘oghe ‘e su ‘eranu,
de sas tempestas marinas,
de su corpus tou lughente,
de sas nues chi ‘ogan rajos.
As alas e semenes unidos
a montes de veridades.
Tue ses s’arvure ‘e sa paghe
chi addulchit sas tempestas
e podes bolare
dae cabu in cabu ‘e su mundu.
Sos pes tuos non s’istraccan
e caminan, saltian, curren
cun ojos de pensamentos.
Das s’ordine a su limbazu
e lu samunas in lisia
pro esser netu e giaru.
Ses attentu suffrende onzi versu.
Intendes milli laras movende
e leas sa veridade a bolu.
Sos intuitos tuos t’ispinghen a suffrire
finas a cando dae coro
nd’essit su cantigu sonante.
Ses su cantore ‘e onzi Istadu:
sa domo tua est su mundu
cun sas teulas esattas.
C.P
©. 2026 Giovanni Camboni - Tutti i diritti riservati