Ammentos
de Anna Rosa Fenu

Ite bellu hi idi,
hando dae sa domo mea
in sa bella bicocca soliana
che vidio sas campagnas
e sas hupertas de sas domos.
Tando ego non che podio appiligare
pro che vies sos nidos
hi sas rundines
ahina in beranu
hando alligras
torravan da innedda.
E vidio vingias
sos gattos de su vihinadu,
chircande thilihertas
o maulande ispiliaos
muttian sas humpangias in amore.
Sas eminas appirpirinas
in sas carrera recramavan
corredos de isposas,
o argangiande, thapulavan
oantalones e hamisas.
Mannai mea,
andandesiche a corcare
e holande in sa bicocca,
viende sa luna tundha e manna
nava ridende:
Oddeu, ite bella sa luna
ja che herio unu cocone pistiddu
gai mannu!
Tando si c'andavada a corcare
prehande: Babbu nostru,
istada in sos chelos...
Homo dae hussa bicocca
non che vio prus sas hupertas,
sos gattos e sos nidos de sas rundines.
Ma sa luna e sas istellas
sempes prus in artu
bos luhene su haminu
e su nostru destinu.