Scrittore in lingua sarda

Franceschino Satta

Autore del racconto “Don Bobore e-i su cane”

Vai al profilo dell’autore

Racconto in lingua sarda

Don Bobore e-i su cane

Don Bobore, semper bene bestìu e barbifattu, fit unu bell’omine. Artu, iscarrainzu ma forte e sanu. Non fit prus unu pizzinnu (haiat… una chimbantina ’e annos), ma s’edade si la manteniat bene. Fit bachianu, riccu e meda cresiasticu. A sas dies notas fachiat sa comunione. Tottu sa bidda lu bantabat. Sas biùdas l’adoraban: naban chi fit unu tesoro.

Una borta, in su caminu, duos zòvanos fin pro si piccare a istoccadas; che suprit issu e los piccat ambos a iscavanadas, abbirgunzindelos in mesu a canta zente b’haiat. Lampu! Don Bobore non fit solu bellu e forte, ma fit peri corazosu.

«Omines gai bi nd’hat pacos! », nabat sa zente. No haiat bissios: non pippabat, non zoccabat a cartas. Una tassichedda ’e binu si la bibiat cando fachiat battizos, e nde fachiat medas: lu chircaban ca fit una pessone distinta, non pro su dinare o pro sos regalos. Una borta, cada tantu, li capitabat de jocare a sa murra, gai, pro cumpiacher, non pro bissiu.

Cando podiat fachiat operas bonas. Ah, raju! Cussu l’haiat! In pacas paragulas fit un’omine comente si toccat.

Don Bobore haiat unu bellu cane. Fidele si nabat. Unu cane mannu chi pariat unu lupu.

Una die, in nd’unu cojubiu, prima ’e secare sa torta, l’invitan a faveddare, a dare sos augurios a sos isposos nobos, ca issu, don Bobore, fit una pessone ischìa. Ah, no istat in contos. Si pesat rizzu, si dat un’ acconzadedda a sa grobbatta, iscudet una craschiadedda e cominzat:

E si candat. Sa notte, don Bobore, non resessit a tancar’ocru.

S’incras manzanu chircat a Milianu e, a pustis de tantu, l’accatat e li narat:

Su sero, chin sa buzzacca prena ’e iscudos, Milianu piccat su cane e partit. Arribau a Casteddu si bendet s’animale pro pacos soddos (ca nd’haiat dolu a l’ucchidere), si la passizat, si chenat e si che corcat. S’incras manzanu est torra in bidda. Don Bobore l’est isettande in s’istassione, pessamentosu. Milianu s’accurziat:

Don Bobore s’abbrazzat a Milianu, si lu basat chin sos ocros iffustos de làcrimas, nandeli:

A pustis de unu mese, Milianu, ispesau’e tottu, partit a Casteddu. Si l’ispassiat e torrat derettu a bidda.

Don Bobore fit in su mundu ’e sos sonnios li pariat de haer accattau sa bera felizidade. Da-e sa cuntentesa non resessiat prus a facher nudda. Contabat sas oras. Sos minutos. Appustis de tantu suffrire, arribat sa die fadada. Milianu partit e, s’incras manzanu, est torra in bidda. Falat da-e su trenu, caminat abbellu abbellu, chin sos coddos falaos comente una pessone sorta da-e su dolore, e si firmat in dainnantis de don Bobore, chi fit inibe, isettande.

L’agganzat chin ambas manos a su collette ’e sa zanchetta e sichit:

Milianu l’iscudet un’iscuzzinada ’e coddos, pro si liberare da-e s’istrinta chi lu fit affocande, e zubilat :

E gai, don Bobore, si piccat a Milianu a sa brazzette, li dat un’attera junta ’e iscudos e li nat: