Adriani Romano Salvatore

Cando su sole s’ asciat su manzanu

e a s’ aboju torro cun sa vida,

dicciosu mi consolo ‘e s’ avreschida

comente sos rebuddos in beranu

e m’ ingranzeo d’ esser fitianu

de sa noale die accudida.

Biso su tempus de sa pitzinnia

ch’ ‘idende nudidade ap’ arigadu,

como ch’ in s’ atunzile so intradu

tottu su ch’ ‘ido est pro me poesia,

su tand’ assolvo ca giovanu fia

e m’ asselenat s’ àer imbetzadu.

S’ àsciant como disizos incubidos

che rundineddas chi pintan s’ aera

e lìmpios che rios in costera,

naschen che puzoneddos in sos nidos,

m’ imberghen’ de dultzuras sos sentidos,

m’ istrinant amistade e galavera.

Rujispànos chintales manzaniles

iscaldint de sa terra sos umores

e l’ illàtant de ìnnidos colores,

bessint da-i sas murellas sos ansiles,

anzones brinchitend’ in sos cuiles

saludant belidende sos pastores.

In sa peza m’ imbaro abbaidende

in tundu cosas bellas e vilesas,

che in fozos de liberos sunt presas,

ma si sunt, s’ una s’ ater’ atzuffende,

pro sas zenias chi sunt recuende

nessi crescant isetos e binchesas.

Betto madrighe in sa mesa e meledo

suighende cumassos de disizos,

cma pagos meda nde ‘ido ‘e manizos

ca da-i sas tronas aizu nd’ assedo

e a tot’ ora inchietu mi pedo:

Ite lassamus de giudu a sos fizos?

Su sol’ istracu leat sa falada,

e cun s’ iscurigare ‘e sas aèras

sig’ a mi meledare sas chimeras,

e un’ atera die ch’ est sobrada,

fòrsis sa notte chi siat fadada,

cras chi s’ abèrent sas chi sunt ispèras.