Adriani Romano Salvatore

Appenas serro s’ oju

comintz’ a rodiare

in annos ainsegus de s’ ammentu,

e torr’ a un’ abboju

mal’ a ismentigare,

cun dùdas s’est granzeu o turmentu,

cun pinzellu ‘e fiores

illatto de colores

s’ aèra ch’ attraèsso cun assentu.

Sebesto un’ angheleddu

cabale imprateadu che isteddu.

Su Deus soberanu,

paret non siat beru

de cantu at custu cor’ addolimadu,

cussa sàbia manu

falada l’ at severu,

ca lestr’ in chelu si che l’ at leadu,

chentz’ ispèra peruna,

in anderas de luna

custu bene meu malefadadu.

Birde ratu noale

segad’ in-d unu lett’ ‘e ispidale.

Affumentos de lizos

m’ imberghen sas intragnas,

in chintales de sole imperriadu,

lentorados sos chizos

de làgrimas cumpagnas,

cun anghelos m’ agat’ inghiriadu,

da intro su ‘achile

de luna manzanile

bido su fizu ch’ apo sonniadu.

S’ ‘asare lu podia,

che cando fut inoghe in pitzinnia.

Da-i tando tota vida

‘isadu l’ ap’ in pensu

donz’ ora affacc’ a mie risulanu,

e mi l’ at apporrida

rujende da-i s’ immensu

sa manu che in terr’ esserat sanu,

ma com’ in altu ‘òlat

e a mie cunsolat

cun carignos chi m’ istrinat galanu.

E m’ ammajat sa mente

s’ àer pro fizu un’ isteddu lughente.