Sa nâe m’istat su coro ghilliende
a corfos d’undas chi derraman pena,
in cherta ‘e catigare iscogliu o rena
mentr’est ifattu a nues...chi olende
li sono afaca, e chin istima amena
a umbe andare... dae artu assinzende.

Su ‘entu furiosu est ispinghende
sas abas...e s’issoro cantilena,
dendemi a bìdere una sola issena
chi m’est su viàzu asulu regalende,
e frammitas de cabu apen’apena
chi tenzo in s’intimu animu gherrende.

Su sole... m’est sos cavanos brujende
e donzi movidia l’apo lena,
s’isporu chi m’istracat sa carena
paret in chirca ‘e zente... ch’aboghiènde
est’in s’iscalu ‘e cudda terra anzena,
chi sa “nâe ‘e s’ispèru”...est isetende.

E semus milli e prusu...viazende,
in brama ‘e un ismurzu...o una chena,
de una vida prus lìmpia e serena
umbe sa libertade est islighende
su pessu...dà s’istrinta ‘e sa cadena!
Umbe sa dinnidade...est sempr’inchende!