Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Sa coghina antiga"

Vai al profilo del poeta
Sa coghina antiga

Poesia in lingua sarda - Bolotana, 15 de Nadale 1957

Sa coghina antiga

Tue, antiga coghina terranza,

impedrada cun pedra dae rios,

in su passadu pro sos mannos mios

fisti sa pius intima cumpanza.

Sos muros tuos sun de pedra dura,

ses in istile ruzu fraigada;

de fumadigu prena e affumada

de canna rustica est sa cabertura.

Su tribagliu no est bene finidu;

sos pezzos sun robustos, ca sun bigas

de chercu dae arbures antigas:

e canta lande den’ aer battidu.

Tue, coghina, tenes longa vida,

rustica sese, ma in solidu fatta:

nessunu l’ ischid’ in manera esatta

s’ annu chi ses bistada costruida.

Est su foghile una pedra ‘e mola

in mesu piazzada e non s’ isfundada

mancar’ inoghe s’ omine nde frundada

truncheddos mannos a s’ imbola-imbola.

Su foghile chissà sos truncheddos

ded’ aer a chisina reduidu

e cantos che nd’ an ‘aer arrustidu

inoghe de anzones e porcheddos?

In tres latos de issu ch’ at banchittos,

parte de linna, parte de ortrigu

e, a un’ ala, unu bancu antigu

pro s’ iscardire in sos tempos frittos.

Est custu bancu in chercu costruidu,

sos chi primma de me fini naschidos,

e chissà cantos sonnos saboridos

a costaz’ ‘e su fogu si an godidu.

Arrumbad’ a un’ oru ch’ est s’istoza

pinnigada cun cura e bene tenta,

chi lis serviat de isterrimenta,

de uda, oddida dae calchi roza.

Pro ammentu de s’ epoca passada

appiccados che sun duos tazeris:

nde fricchinaian meda petta deris

parte lezittima e parte furada.

Ch’ at un’ antiga cassia ‘e castanza

de sas chi fini cun arte intagliadas,

chi como, sas pius, si las an dadas

pro su inari a sa zent’ istranza.

Su laccu chi serviat de tianu,

una mesa bassitta pro suighere,

inue lu solian beneighere

issas su pane nostru fittianu.

Su furru est cun arte paga fattu:

su fundu est a s’ antiga, ‘e terracuza,

dae su fogu diventada ruza

eppuru si mantenet sempre intattu.

Ch’ est ancora un’ iscalitta rizza,

intrand’ a manca, in s’ oru ‘e sa zanna

e de olostru una ertiga manna

ue allibizaian sa sartizza.

E ancora si bidet a un’ oru,

da’ cando s’ ama tenian mannitta,

attacad’ a sos pezzos sa cannitta

pro siccare su casu e-i su soru.

Ch’ at unu trimizone de sonazas

cun utturadas fattas a resorza,

cuddas ch’ allegramente in sa cussorza

sonaian berbeghes e saccazas.

Che sun sos corros de una crabola

morta in duna trubba in cazza russa:

in custos montes como che-i cussa

pius non si nd’ esistit una sola.

Duas iscaglias de unu sirbone

che sun ancora bene costoidas:

su padronu chi las at possedidas

fidi de custos buscos campione.

Che at puru una pedde de mazzone,

conzada e collida che trofeu,

chi su can’ ertigattu ‘e giaiu meu

mortu l’ at iscannandeli un’ anzone.

S’ ispidu est appiccadu a unu crau,

sos trastes bezzos non che sun frundidos

ma sun gelosamente costoidos

in su calassiu de su barandau.

Da cand’ ancora mamma fit pizzinna,

trastes che nd’ ada pro varios usos:

ispoladores, ispolas e fusos,

crannugas meda de canna e de linna.

Mi nd’ ammento cun canta passione,

mammai, bezza e piena de rugas,

filadu nd’ ada cun custas crannugas

istamine, istuppa e corizone.

Chi fit lumera in su tempus passadu

una candela ch’ at de battor biccos:

ozu ermanu chissà cantos ticcos

cun issa nde den’ aer consumadu.

Ch’ est puru appiccadu un’ archibussu:

sende pastores in sos idatones,

pro si difender dae sos ladrones

sos mannos mios usaian cussu.

Su banzigu est in mesu ‘e sos cuzones

cun sas taulas mesu consumadas,

inue las den’ aer ninniadas

forsis parizzas generaziones.

Cun canisteddas de grazias pienas,

poi de aer mortu su mannale,

e chissà cantas nottes de Nadale

cuntentos che nd’ an fattu de succhenas,

cun sos pizzeris pienos de inu,

comente usaian sos antigos,

famigliares, parentes e amigos

pr’ onorare su naschidu Bambinu,

cun cordiales e sinzeros gustos,

comente si usàda in custas biddas,

cun su truncheddu cazzand’ ischintiddas

e brasia pro fagher sos arrustos.

In sa fortuna ona e in sa mala

custos muros an fattu ‘e distimonzos,

in agonias e in isposonzos,

attitidos e cantigos de gala.

Fatt’ a sa bona fit sa vida insoro,

tando fit frade su frade a su frade;

esistiat sa vera caridade,

s’ affettu santu e su bonu coro.

Como seriamente mi domando

cando penso in su tempus attuale:

ell’ e proite triunfat su male?

Prite non torran sos tempos de tando?

Como, finas chi biu adduro deo

in cust’ edade moderna presente,

non ti trasformo propriu in niente

ma ti cunservo che unu museo.

Primma de cando da’ custa dimora

deo puru pro sempre mi che passo,

in testamentu a fizos mios lasso

chi ti cunserven de gosie ancora.

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z