Prima pandela
de Tonino Fancello

Dedicŕ a tottu sas primas pandelas.

O Costantinu in Roma Incoronau
chin sa corona ‘e Re d’Imperadore
has vistu solu sambene e dolore
intas’a ti guidare cussa ruche
has vistu in sonniu sa divina luche
e lacrimas de fides t’hat dassau.

Che omine balente in d’un’Imperiu
fattu de mill’impiricos d’incantu
fattu de gherras sambenes e prantu
milli conquistas e milli naziones
son ruttas sottomittias che masones
dae cudda leze antiga de Tiberiu.

T’has meritau in Sedilo una Terra
unu postu in sa cresia una figura
chi nd’addurcat sa vida sa prus dura
e po donzi pruminta una clemenzia
chi nd’attichit e mustrat sa presenzia
d’una pache divina chene gherra.

E donzi annu čst un’Ardia noa
una pruminta muda‘e balentia
una pruminta a s’anima isticchia
chi frorit in sa pinna‘e sa pandela
una pruminta po sa ruche‘e tela
po una bona annada intas’a coa.

Una pruminta po un’amore nou
interi sos cadderis irfrenados
iscumittinde cŕ son’olvidados
cantu tenen de figadu po bendere
una pruminta fatta po non rendere
s’abilidade in d’unu tempus tou.

Unu marranu forte in zoventude
chi t’imponet’a narre bč- resesso
soe sa prima pandela e si minch’esso
dae custa cursa sanu a ti servire
m’affizo a cuss’Artare po t’offrire
unu frore... precande...in sa virtude.