Poeta in lingua sarda

Costantino Longu

Autore della poesia “Lamentu de su giovanu zegu"

Vai al profilo del poeta

Poesia in lingua sarda

Lamentu de su giovanu zegu

1

Cando in sos vint’ annos est sa vida

est piena de briu e allegria,

invece deo custa vida mia

la sò passande sempre addolorida;

dae cando apo fattu sa naschìda

sò privu de sa lughe giara e bia:

send’ in mesu de tantu iscurigore

m’ est intimu cumpanzu su dolore.

2

Naran chi bellu est su firmamentu

in sa notte cobertu de istellas,

chi totu luminosas sunu e bellas

e si poden contare a chentu a chentu;

eternu est s’ insoro movimentu

e totu sas passadas parentellas,

dae cando s’ est s’ omine connotu,

ispantadas si sun de custu motu.

3

Chi su poeta cantad’ e onorada

naran ch’ est s’ aurora bell’ assai;

est un’ incantu comente l’ indorada

s’ alta chima de su monte Palai:

solu a mie m’ attristat e m’ accorada

ca non la poto cuntemplare mai

cussa meravizosa visione,

la ido cun s’ immaginassione.

4

Su sole luminosu in s’ oriente

naran chi su manzanu si presentada,

s’ iscuru de sa notte l’ annientada

cun dogni raju sou risplendente;

non l’ ido, mi abbizo solamente

comente mi recreat e cheghentada

custa persone mia addolorida:

mi faghet bene pro chi non lu ida.

5

Nde sunu privos custos ojos mios

de ider sos lontanos orizontes,

sas chimas maestosas de sos montes

u’ est totu recreu in sos istios,

sas abbas cristallinas de sos rios

falande in pianuras e in pontes:

non las bido sas abbas cristallinas

pasidas arrivende a sas marinas.

6

Las intendo sas dulches melodias

de sos puzones, como chi est beranu;

dae s’ adde ighina, ogni manzanu

nd’ enit su cantu a sas origias mias;

comente sulcan sas celestes vias

bolende a trumas cun bolu galanu,

de sas alas sa muida l’ intendo

e cantu sun felices lu cumprendo.

7

Cando su chelu no est prus serenu

ma bi at nues cun iscurigores,

tando, formadu de sette colores,

presentare si det s’ arcobalenu;

deo chi sò de tenebras pienu

non los bido sos suos risplendores:

pro me b’ est su nieddu solamente,

non nd’ esistit colore differente.

8

Ahi! Cale cuntentu mi procuro!

Cale alliviu limba mia imploras!

Sa notte mia no est doigh’ oras

ma est notte chi durat cantu duro;

che-i sa vista, su coro mi oscuro,

non b’ at tramontos e né auroras

pro me, chi sò in fissa disfortuna,

né nottes illuminadas dae sa luna.

9

Cantos poberos b’ at chi si lamentana

ca non faghen peruna conquista;

lu possedin su bene de sa vista

eppuru mancu gai si cuntentana;

si custa pena mia isperimentana

tando passan’ abberu vida trista!

Cando mai sas dies tranquillas

non passat chie at sanas sas pupillas?

10

Non nde passao de penas amaras

s’ est chi sana sa vista possedia:

poder dare unu asu a mamma mia,

mirandeli sa vista, cun sas laras;

totu abbrazzare sas persones caras

chissà cale cuntentu proaia!

Privu de custos oscuros abissos

issos mirende a mie e deo a issos.

11

Sos nuraghes, monumentos antigos,

visitare non poto a sa sola;

a su nuraghe de “Tittirriola”

mi nd’ an pigadu sos mios amigos;

si sun fattos pro paghe o pro intrigos

accertadu non l’ at perun’ iscola:

pensend’ in millenarios cuntrastos,

los tocco e non los bido custos crastos.

12

In sa chima ‘e Palai maestosa

oe m’ agato chi est die giara;

Gennargentu si bidet e Limbara,

sos mares d’ Oristanis e de Bosa;

sa Sardigna chi est meravizosa

deo non l’ ido, ite pen’ amara!

Sos ch’ an sa vista tra issos allegana

e cantu iden a mie l’ ispiegana.

13

Frequente che pigo a cust’ altura

pro respirare sanas sas aeras,

inoghe buffo sas abbas lezeras,

de sos buscos mi godo sa friscura;

non cuntemplo però, pro disaura,

altipianos, baddes e costeras:

realizare non poto sa brama

d’ ider s’ incantu ‘e custu panorama.

14

De Ortachis in s’ abba cristallina

b’ apo buffadu e mi sò infustu;

non ti bido Maria de Mesaustu

chi ti nd’ an postu in custa raina:

a tie m’ invoco che mama divina

s’ est chi leare mi che podes custu

iscurigore, ca potente sese,

de te imbenugiandemi a sos pèse.

15

Isco, Maria, tue podes meda

che mama de s’ intrea umanidade;

nemmancu tue l’as sa facultade

mancari custa grazia chi ti peda,

ma cunzedimi nessi chi posseda

sa lughe vera de s’ eternidade.

No ap’ a esser in eternu puru

cundennadu de viver a s’ iscuru!

ARCHIVIO ALFABETICO

A B C D E F G H I J K L M N O P R S T U V Z