Cristoforo Puddu

I

Ap’a iscrier de Sardigna

ísula sestada dae su tempus

pro unu pópulu corriatu.

Ap'a iscrier sedatendhe

dae s'intzertu passadu

a s'istória connota.

II

Genesi

Sonos isfumados

in sa ’oghe de sos ammentos

si sun abbojados

cun su sèmene ’e pópulos

chi s'andhera ’e su disterru

e sos arriscos de sa vida

an ispartinadu in su mundhu

pro rinascher Sardos

in rocarzos de mudregu e de chessa.

III

Sos primos ómines

E fàbulas chen'edade

contan

de ómines

chi allisiaian sa pedra

cun manos balentes,

isculpian in sas percas

naes e feras

e imbentaian trastes

cun sa terra luzana.

IV

Sa fide antiga

E pro Deus

aian sa Terra

cun sos frutos suos arestes

chi si cumprian

in sa lughe ’e sa die

e in su mistériu ’e sa note.

Àteros Deos

— supridos a nois pro ammentu —

sun imprentados in su brunzu.

V

Sa tziviltade de sos nuraghes

Cun su crescher de sas tziviltades

su tempus colat imbenteri

e acurtzu a sos trainos

o ’enas manantiales

e in s’artu ’e sos montrigos

si àrtzian sos nuraghes

a fundhamentu ’e una sotziedade

de pastores, massajos, artijanos

e de catziadores-gherreris.

VI

Sos Shardana e sas tzitades-nassione

Chérfidas dae sos marineris

e piscadores shardanas

si fràigan — cara a mare —

tzitades mannas e de tràficu.

Karalis, Nora, Bithia,

Solki, Tarros, Cornus...

Tzitades-Nassione guvernadas dae zuighes

e dae sàbios e betzos printzipales

chi bisaian abberrer àidos a s'ísula.

VII

Unu mare cuntierradu

Sa Sardigna

— cun sinnos de pópulu —

s’acrarat in su Mediterràneu

mere de unu mare cuntierradu

ue Cartàgine e Roma

illàcanan conchistadores.

S’aparitzan tempos nôs

chi an a mudare su currer de s'istória

e s'identidade ’e deris e de oe.

VIII

Barbàgia: barandilla de sardidade

E sa zente isulana

— dae sempre ispíritu atzudu —

mustrat de no incujare s’ischina

a sa fitiana violéntzia

de s'ocupatzione romana

chi la cheret isciàa.

Su coro reberde ’e Barbàgia

faghet barandilla

a sas ínnidas làcanas de sardidade.