E TI ANTAS, TI ANTAS
di
Pietro Sotgia




Mai morta
sa memoria,
de cando
isionande entidades
ti pintŕs in sa roca sor disizos;
e de cando
fist’astore
in sa vuresta.
Da-e pŕmpalas ti pčsas
p’orizzonte pru’largu in sa pastura.

Oje,
da-e sčtiu
in cradear d’oro,
chin su telecomando
t’aperis su sole,
trappande sa’nues,
e ti ŕntas, ti ŕntas....

Ti ŕntas
d’essere
su mer’e su mundu,
rodeande sa vrunza
a sa cara ‘e sa luna,
ch’er zirilla in sa notte
e t’es cumpanza.

Iscravu ‘e tent’ettotu,
che a sempere,
da-e s’arvore ‘nde collis
su vruttu ‘e su dolore,
e galu lassa ruere
sar fozas de rosa in su pruere!

Mai morta
sa memoria ‘e su sambene!
Ti ses pesau a rizzu in sa carena:
Ma in sos campor de su coro
se’ semper
sighind’
a andar’a pŕmpalas.