Solitaria coment''e un'arriu,
casi lòmpiu a sa foxi de sa vida mia
s'innestat in s'orrorosa sa notti chene acabu.
S'indi andat da suncunas a s'inv'ingurtiri
intru de is orus desertus de su disimparu.
Totu' is canzonis mias facci a su mari nieddu
s'inci portat cun su turmentu de una musica lèbia
aguantada in vida cun is ogus de sa billa;
buccali de una boxi de meli e de prantu.
Arrìu
no m'hap'a perdiri prus a ti castiai
mentras curris a su spentumu de is acabus,
segau a ferrus de su sonniu e de is amostus.
Mi 'ollu preniri su coru de froris e sprabaxai
mentras ti perdu in fua cun sa musica tua.
E bosatrus
no m'indi pigheas su soli de is ogus
nemancu cun su prantu de una nui passillera
e lassai chi dogna nea bengat a mei
coment''e un'isposa.
C.P
©. 2026 Efisio Collu - Tutti i diritti riservati