Adriani Romano Salvatore

Bisos de antìgu pastore

Cando lughent’ in chèlu fut S’ ‘udròne,

ch’ ‘essìan su pastore ei su teràccu,

su dossu gai chitt’ ancòr’ istràccu<

a s’ ora de iscappàre su masòne.

Su fog’ atzèsu intr’ ‘e sa pinnètta,

da-i s’ antarìle, ‘essìan sos sabores

de s’ antigòriu immùrzu ‘e sos pastores

cun chivàrzu aùnz’ a cas’ e petta.

Su manzanu chitto a suguzàre,

dabòi sa murghidura chen’ ausèntu,

a iscapijadùra, a ipprèntu,

posca su latt’ a bidda, de carràre.

Su ‘idattòne, tottu lentoràdu,

fut rujispànu sutt’ a sos chintales,

s’ iscaldiat sa ròbba in sos pasciàles

profettend’ ‘e su sole ja asciàdu.

Da-i s’ alt’ ‘e su roccàrz’ a su trabèntu,

inghìrios lièros de tudònes,

abilastros ojènde sos anzònes

e lèperes brinchende pro appèntu.

Pasende sonniaiat su pastorèddu,

in- d una udijèdd’ imbranconàdu,

cun su tempus de aer mezoràdu

ness’ a padronu, da-i teracchèddu.

Ammentos chi recùin regadìos,

berrìles e saccàjas pasculende

e chilàndras e mèrulas fruscende

cantones a cunsònu cun sos rìos.

E murmuttènde calchi poesia,

sol’ in su mudigòre ‘e sas pastùras,

in mesu ‘e moridìnas e chesùras,

seghend’ in su ‘enàttile tinnìa.

Pro tùnder, in beràn’ a su bisònzu,

tott’ accudian pro no esser solu,

s’ arveghe ‘uddida in su labiòlu,

fut festa manna fattu su tusònzu.

In sa pèdriga prontu su pilottu,

bi fut de casu nòu, a isfrittare

in s’ aìscu e pur’ a isguttare

sas biancas fruscellas de regottu.

Eàllu su modernu recuìdu,

pro seculos, chi nudda fut mudadu,

tottu de bellunòu ana criadu

ma s’ animu si pàschet inchizìdu.

Cun trattores, istallas, murghidorzas,

de pinnèttas non b’ at piùs sentòre,

bìsat a cùa, su ‘etzu pastore,

sas antigas, poeticas cussòrzas.