|
A poetare mannos no est cosa,
a poetare a tie est atrivire,
da chi t’aspeat una frita losa
bi provo, chin s’ipera 'e non faddire.
Funtana curturale, zenerosa,
de abba lia frisca de s’ischire,
sos gupos c’as prenatu in su colare,
an datu, sono danne e an a dare.
Morit su corpus chi torrat a terra,
ma, mai morit su sinnu lassatu,
e tue n’as lassatu in donzi perra,
in donzi parte 'e locu apedicatu,
e as a esser, vinas sutaterra,
ca goi sun sos mannos, che siddatu!
Astrintas de manos e acunortu?
In coro e mente est chi vivet su mortu!
Sa 'oche tua l’amus totu intesa,
comente l’an intesa 'unnos e pretas,
sa 'oche est unu sonu ch’est mannesa,
istňrias, contados, cosas metas,
si 'enit ascurtata e cumpresa.
Sa tua fit e d’est notas perfetas
in d’unu pentagramma 'e bona via
uve si achet totu poesia.
Bachirbanni’, no isco ite non fias
ma isco ch’is e ses e as a esser,
comente ses in custas rigas mias
che tramas infritzitas in su tesser
de su colare ancora in custas vias
chi sichin su caminu de su crescher.
Bae in bonora chin sa zente digna,
'oche 'e gabbale 'e totu sa Sardigna.
23 de Lampatas de su 2026
|