Scrittore in lingua sarda

Cristoforo Puddu

Autore del racconto “Canes in férias”

Vai al profilo dell’autore

Racconto in lingua sarda

Canes in férias

Unu richizolu de bidha mia possediat duos bellos canes de ratza e pro bincher su cascaviu, tra un'infegada e s’àtera, aiat isperimentadu de canarzare pisedhos e mannos... ma fintzas sas brullas e zogos istracant e, sigomente fit faghindhe istiu caente, pessat de che pigare cussas béstias mannatzas a Montes de artu pro lis fàghere cambiare aera e crèschere sa gana. Nâdu fatu!

Insedhadu su cadhu chi teniat cartadu a nou e fatas ammanitzare sas provistas, in sa carrela mazore dae sa teraca chi aiat pro sos traballos de domo e pro sos bisonzedhos de batiu, postu totu intro de duas bértulas, gàrrigat su cadhu de cussa gràtzia divina 'e Deus (pasta 'e marca, cusserva, casu berbeghinu e ozu) e si l'aviat cun cudhos canes iscoitendhe a manu de innanti pro che la corpare in sa tanca inue teniat bestiàmine e pastores.

Su viazu, sos duos canes, pagu abbituados a su selvàticu e a sos buscos, si lu faghent a su nusca nusca chirchendhe puzonedhos de cresura e pessighindhe nues de muschina e a su pasa pasa a limba in fora.

Arrivados a sa pinneta su mere cramat su teracu de fidútzia pro li cunsignare sas provistas de còghere a sos lupinos in cussu mese de férias e dados sos avertimentos e sas minetas, si che torrat a domo sua.

Su pastore de fidútzia cun sos àteros cumpanzos, chi totu podiant èssere, ma no tontorrones comente los creiat su printzipale, imbrocant sos canes a sa zota e che ponent una lama (de petróliu) de abba a budhire pro si cogher su mànigu de duos animales... tres cun su mere. Pastos gai los bidian solu a Pasca o a Nadale!

Sos canes de ratza, siscuredhos, pustis de una paja de dies de zeunzu ant cumpresu chi pro si prenare s'iscarzu lis cumbeniat de si betare a sa zota; ma custa cura los fit fadighendhe, intrizilindhe e ammasetendhe.

Su mese infatu, candho pigat su mere pro che los torrare a bidha, pro pagu mancu los connoschiat e, avilidu, si la leat contr’a cussa maleita aera fine de montes: «Poverinos canes mios! Zughides sas ancutzas che pija de pantalone de ufitziale!» e totu si los pranghiat.

A pustis de una vida de canes, sos pastores ant coladu unu mese de ómines (nessi in su manigare), e sos canes (male pro issos) unu mese de canes.

Nota

CONTOS DE ILLORAI