Franceschino Satta

Dues, Deus, Deus meu,

t’amo, t’amo, t’amo tantu.

In sos chelos d’amarantu

bolan lacrimas d’anneu.

Tue solu, tue ebbia

ses s’amore, sa bontade;

ses s’amicu, babbu e frade;

ses su sole, s’armonia.

In sos arbores in frore,

in sas erbas de beranu

bio a tibe, soberanu

se su chelu, imperatore.

In su bolu ’e sos puzones

in su cantu ’e sas sirenes

bi ses tue, in sas amenas

dirches, limpidas cantones.

Cando murinu su chelu

tinghet s’anima ’e sa terra,

sos benenos de sa guerra

ferin finzas su banzelu.

Deus meu, cale idea,

cale brama m’hat ispintu

a ti facher custu pintu

in s’arcana limba mea?

Cale anticu piscadore

chin sas retes tintas d’oro

chirco sempre su tesoro

a costazu ’e su Sennore.

Babbu eternu, babbu bonu,

babbu ’e Crisos immortale,

se su bene universale,

de su mundu su padronu.

Ses su mere, su Sennore

c’intro ’e coro amo continu;

ses s’ispiritu divinu

babbu e fizu Redentore.