Attrividos ca tropp'hamus peccadu,
e puru di precamus Deus meu,
comente Cristos nos hat insegnadu:
O Babbu Nostru, mannu, senza neu,
de Chelos artos Primu Abitadore,
funtana de consol'e de recreu.
Dae te isettamus, o Segnore,
unu mundu 'e paghe, semenadu
a piantas de ben'e de amore.
Su lumen tuo siat laudadu
da onz'anima ona che Abele,
e lu timat Cainu chi hat arzadu
contr'a su frade sa manu crudele.
Sia fatta sa tua volontade
in custu mundu mal'e pren'e fele.
Su pane saporid'in cantidade
no manchet ma'in mesa; santu donu
de chie vivet in sa povertade.
Umiliados pedimus perdonu
de sos peccados chi nos sun de pesu;
meritamus su focu, ma ses bonu.
E sicuros de haer ben'appresu
de s'Iscrittura s'arta lezione,
perdonamus sos chi nos han offesu.
Imped'a su Malinnu, ch'est mazzone
de trassas bezzas e pren'e rancore,
de nos induer'in tentassione.
Onzi mal'alluntanan'onzi dolore,
umìlia sos signores de sa gherra
Onz'ispina si mudet in fiore,
...siat in Chelu, siat in sa terra!