| Ammajos
di Augusto Piras
Penas ch’appo in coro m’atrobiolan
e mi trazant in terra ‘e disisperu.
Farrancas de surbìles mi iscorriolan:
mi mustrant tzertu su chi no est beru.
Fastizos chi mi ponent fora ‘e seru
ammannados in notes chi non bolan:
ne lughe, ne un’imposìtu meru
da custu adu ludosu mi che colan.
Ma ammajos de lampizos colorados
da su sole naschinde a s’avreschìda,
sos ojos mi ninnant e, delicados,
mi narant chi sa luna s’est drommida
e-i sos bisos tremendos subacados:
torrat sa lughe, s’ispera, sa vida.
Sune 15 Sant’Aine
2009 |