|
Sa
Funtana Solitaria
di Costantino Longu
In custu buscu pienu de friscura
nasco deo, cun lentu murmuriu,
ma nemmancu in sos meses de s’ istiu,
cando pius abbundat sa calura,
a s’ infriscar’ in me a-i cust’
altura
non che nde pigat de omine iu:
nessunu mi nd’ assazat un’ uttiu
pro chi sia lezera, frisca e pura.
Non che nd’ arrivat de laras sididas
pro lu chilcare in me su ristoru
consolende sa mente e-i su sinu;
sò sempre solitaria in cust’
oru,
ignorada m’ auno a su trainu
ch’ attraessat sas baddes fioridas.
====
Nasco dae sas lemas de una rocca
de sa pedra prus dura e pius bia;
sò limpida e frisca che biddia
chi falada in tempus de fiocca.
Ma non che ido manc’ una picciocca
cun s’ isposu piena ‘e galania,
pro nde buffare de cust’ abba mia
e pro si nde prenare calchi brocca.
Finas calchi pastore, chi che passat
a tuniu cantende fattu ‘e s’ ama
in sos beranos e in sos istios,
a s’ infunder sas laras non s’
abbassat,
de s’ abba mia non nde tenet brama
ca non connoschet sos meritos mios. |