|
Est
notte
di Costantino Longu
Est notte, sa campana’e s’
agonia
s’ intendet a rintoccu tristu e lentu
e sas famiglias, in raccoglimentu,
narana mesta sa pregadoria
pro sos mortos chi, un’ atera ia,
in mes’ insoro giulivos an tentu;
solu sò deo, e-i su pensamentu
andat a s’ istimada mamma mia.
Penso a issa chi sa vida terrena
lasseit cando pius su disizu
tenia de istare cunfortadu,
e pianghind’ esclamo: “Ahi
cale pena
est supportende custu tuo fizu
chi sende ia tantu as istimadu!”
(1929) |