A tiu Bachis Zuanne Pireddu

(Pro su chentenariu)

 

Tiu Bachis Zuanne, custu meu

umil’ omaggiu rezzide cuntentu,

ca est troppu solenne su momentu

chi a connoscher bos at dadu Deu.

 

In sa die chi azis isposadu

a chent’ annos s’ auguriu rezzizis,

e forsis, tando, mancu bi creizis

a cuss’ edade ‘e b’ esser’ arrivadu.

 

Ma bois, de sa vida cal’ eroe,

a s’ auguriu de cussa bona zente

pro puntigliu li azis postu mente

ca sos chent’ annos los cumprides oe.

 

E poi los cumprides tranquillu

custrintu senza esser a su lettu,

sezis vegliardu dignu de rispettu

a postu de sentidos e arzillu.

 

Una grazia no est de sas prus malas

sa ch’ azis bois devidu ottenner,

zertu chi no est fazile a sustenner

de chent’ annos su pesu subr’ ‘e palas.

 

Eppuru bois cun fazilidade

de chent’ annos su pesu sustenides,

e veramente non lu cumparides

de b’ esser’ arrivadu a cuss’ edade.

 

Massaggiu fizis de professione,

a su tribagliu costante, devotu;

sos ch’ a sos tempos bos ana connotu

non bo l’ at nadu nessunu, mandrone.

 

Cando sas terras fini ancora cruas,

dae sa ostra edade pizzinna

cun sos antigos arados de linna

tulas nd’ azis sestadu prus de duas.

 

Ghiadu nd’ azis de giuos distintos

bene domados a sa santa faina,

largos de lumbos, largos de ischina,

sempre mascados, sempre bene lintos.

 

Passione tenizis pro s’ aronzu

coltivaizis cuntentu s’ incunza,

non timizis de s’ istiu sa munza

de sas arzolas e de su messonzu.

 

Affrontande annada bona e mala

attivu fizis in sos idatones;

e cantos nd’ azis bidu de muntones

de trigu che-i s’ oro fattu in pala.

 

Ma non fit su tribagliu solamente

ch’ in cussos tempos fit penosu e grae:

de sa malaria bi fit sa piae

sa chi faghiat morrer tanta zente.

 

Però, ca bois fizis favoridu

d’ una salude istraordinaria,

in cussos tempos prenos de malaria

bos at finas sa titula timidu.

 

Non fizis bonu che massaggiu ebbia

ma che pastore puru aizis fama,

a tempus bostru a prus de un’ ama

sezis bistadu de attenta ghia.

 

S’ ama dae su sou corcadorzu

a runcos de armurtu e archimissa,

in sas nottes de zerru a ora fissa

la ogaizis a murigadorzu.

 

E cantas nottes sa carena istracca,

cun su terrinu de iddia cobertu,

passada l’ azis in su campu abbertu

senza pinnettu e senza barracca;

 

forsis contande sas penosas oras

sende sa mandra de s’ ama vicina,

colcadu subra de calchi faschina

cun s’ abba sutta falandebi a coras.

 

Affrontand’ ‘e su zerru sos rigores

senza tenner s’ affranzu ‘e su pinnettu

eppuru mai bi fizis suggettu

a proare artriticos dolores.

 

In sa cussorza pro pastorigare

sas intemperias totu affrontaizis,

da poi a su monte pigaizis

in sos beranos pro imberanare.

 

In sos beranos, in sos istadiales,

vida faghizis in s’ umbrosu littu,

cando fidi su monte buscu fittu

d’ elighes e de chercos colossales.

 

Tando fini sas montagnas diversas

non fin che oe de linna iscunduttas,

sas piantas bistadas sun distruttas

pro aer fattu carbon’ e traversas.

 

Su sole in s’ eternu movimentu

miradu l’ azis infinitas oras,

e cantas luminosas auroras

in Palai e in su Gennargentu.

 

Connotu nd’ azis de dies serenas,

connotu nd’ azis dies de burrascas,

bois azis connotu chentu Pascas,

chentu Nadales e chentu succhenas.

 

Bois sì l’ azis tenta sa fortuna

de aer duas epocas connotu:

sa chi non fin sas macchinas in motu

e sa chi già toccada l’ an sa luna.

 

Dotadu de adamantina idea

in bois resistenzia s’ annidada,

che turre chi sos seculos isfidada

restande sempre intatta e sempre rea.

 

A bois chi azis tentu custa sorte

nois rendimos d’ affettu tributos;

cantos gigantes giovanos sun ruttos

in sutta sas farrancas de sa morte!

 

Est su ostru perfettu macchinariu

malu a l’ attaccare su ruinzu,

de sa candela ostra su lughinzu

fattu no est de cotone ordinariu.

 

S’ ozu ch’ an postu a sa ostra candela

zertu chi ozu est ispeziale;

poi de custa gara triunfale

a su entu isparghide sa bandela.

 

Bois non sezis adduradu frimmu,

ma currinde pienu de azardu

a custu disizadu traguardu

intantu sezis arrivadu primmu.

 

Dae cando bos an dadu su via

sa vittoria ostra est balanzada,

de sos bostros fedales non che nd’  ada

manc’ unu pro bos fagher cumpagnia.

 

Ma ch’ azis sa cumpagna de sa vida

ch’ est pro bois fidele sentinella,

cun s’ affezionada parentella

pro bos fagher sa festa tota unida.

 

Sos paesanos totu a bonu coro

veramente bos veneran’ e amana,

in custa bella die bos proclamana

totu cantos che veru nonnu insoro.

 

Fizos, nebodes, minores e mannos,

lontanoso e intimos parentes,

paesanos e bostros connoschentes

auguramos ancora: a medas annos!

 

 

Bolotana 22 de Frearzu 1966

 

Statistiche sito,contatore visite, counter web invisibile
WOP!WEB Servizi per siti web. Contatori, statistiche, forum, sondaggi... GRATIS!

longu.gif (14935 byte) home.gif (10046 byte)