|
Rusignolu fit un’òmine artu, lanzu che corru,chi pariat
una coitza de unu foete, isse faghiat su carzeraju, fit grasciosu
in s’ arrejonu e modosu a fàghere tantas buglias.
Non naro chi fin totu afinadas, ma tzertas bortas fin agabbadas e
a segundu de sa situatzione chi ‘enian fatas, bi nd’aiat
de si lodurare de su risu.
E tantas bias li mancaiat su materiale pro pòdere agabbare
su trabàgliu e tando lu deviat comporare in sas butegas de
sa ‘idda, ma ogni ‘orta chi intrait in sas butegas
chircaiat àteras cosas, chi no istaian ne in chelu e ne in
terra, isviolende sas dischentes, ma poi a sa fine comporaiat su chi
li podiat servire pro che pòdere agabbare su trabàgliu
comintzadu.
Una die est intradu a sa ‘e Piripòporo, fit una butega
chi ‘endian tela a prammos siat linu, cotone e linu de tela
de domo, in pius limetas, cordeddas, e filos a carrùciu biancu
e nieddu.
Intrat in custa butega e narat “ Saludu a totu”. E Lughia
sa dischente rispondet “Saludu a bois puru tziu Rusigno’,
in d-ite bos poto agiuare?
“So ‘ènnidu a preguntare si bos sun arrividos cuddos
liberitos profumados cun sas fèminas nudas, in posa non naro
nudas, ma ne bestidas e ne nudas, pruite fintzas a pagas dies faghet
las bendian fintzamentas in sos barveris e como no las benden pius
e m’an nadu chi las bendides in custa butega.
Lughia li rispondet “Nois de custas cosas non nde tratamus,
però las podides agatare in s’ istancu chi ‘enden
giornales e liberos ma, si proades in cue a dae in antis, si podet
dare chi tziu Cembrana siat frunidu de custas cosas.
“Nono, nono, bi so già andadu e mi nd’at imbiadu
a inoghe.
Deo però apo totu su tempus pro isetare magari si abberis de
cussos calascieddos calicunu b’at at èssere”.
Intantu Rusignolu si setzit in d-una cadrea e li torrat a nàrrere
“Deo apo totu su tempus intantu chi los chircas.”
Lughia cando ‘idet custa fizilia chi cust omine non si che cheriat
andare lu fit leende pro un’ òmine non sincheru de tzelembros.
Intantu Lughia intrat a un’àteru aposentu ue bi fit su
padronu de sa butèga, e l’ ispiegat chi tziu Rusignolu
fit sètzidu isetende custa merda de liberitu profumadu.
Tando sa padrona essit a fora cun totu sos sete demònios e
li narat “Ma ite est custa cosa? A si podet ischire ite ti faghet
bisonzu?”
E Rusignolu chentza s’ iscumpònnere li rispondet “Tando
mi das tres metros de cordedda in colore de chijina pruite devo orizare
sas iscarpas de Segnora Giustina Bichisoddu”.
Pirìpoporo s’abbàidat a Lughia e la fissat in
cara e pariat fintzamentas chi su padronu no la cheriat crèere
a Lughia, pruite giughiat sa cara ruja increbbuddida comente una sindria
de masaustu.
Però a Lughia che li sun pigados totu sos pipiriolos, pariat
chi l’ aiat punta un’arza: si girat a boghes a Rusignolu
e lu rimproverat de goi: “Bois sezis unu male protzedidu, facillante
chi no sezis àteru, bos sezis proadu in s’ iscuja de
unu libereddu profumadu, malaìtu e foscigadu chi siedas.”
Intantu si ponet in busciaca sa cordedda e si ch’ andat.
Ma a Rusignolu no l’est bastada custa bùglia, difatis
intrat in d-un’àtera butega e a ue intrat....? A sa butèga
de SEgnora Madalena de Campus chi ‘endiat cìpria, profumos,colores
a tìnghere sas laras de ogni ispètzias de calidade.
In cue puru bi fit sa dischente pro dispaciare sa zente, Caderina
fit su nùmene sou.
Rusignolu intrat e totu cuntentu saludat de goi sa dischente “Saludu
a totu su mundu e finas a tie Caderi’!..”
“Saludu a bois - rispondet Caderina - iscommito chi devides
fàghere carchi regalu a muzere ‘ostra .”
“No!..so ‘ènnidu pro un àtera cosa, m’an
nadu chi sezis bendende cussos libereddos profumados cun sas fèminas
in posa, non naro nudas, ma ne bestidas e ne nudas, fintzas a pagas
dies faghet, los daian comente istrinas in sos barveris, ma como no
nde sun dende pius e tando faeddende cun amigos, m’an nadu chi
las bendides finas inoghe”.
“Nois - li narat Caderina - tratamus cosas diversas, las podides
agatare in s’ istancu in cue mi’!..in sa ‘e tziu
Cembrana.”
“Como mi ses nende de custa manera, eo no apo presse, no apo
nudda de fàghere, apo totu su tempus netzessàriu, mi
setzo e t’aiseto, in carchi iscatuledda già bi l’
as agatare calicunu, forroja, forroja, eo intantu aiseto.”
Caderina de cust’òmine non nde podiat fagher ne tzau
e ne tzou, lu fit leende pro una pesona isimpre.
Intantu chi isse fit setzidu isetende, Caderina atraessat una tenda
e a parte de intro bi fit sa padrona Segnora Madalena chi fit una
fèmina arta e robusta cun d-unu portamentu de importàntzia.
E Caderina li narat “Fora b’est Rusignolu chi cheret su
liberitu de sos barveris, est sètzidu e non si che cheret andare.”
“Su liberitu de sos barveris? ” li narat Segnora Madalena,
“emmo Signora Madale’ pesso chi sian cussos liberitos
chi b’est fintzamentas su calendarieddu cun sas fèminas
in posa, feminas gai mi’…… !! Signora Madale’
”.
“No at èssere su tzaravàgliu chi signat su tempus?”
“Nono, bi lu so nende ite cherzo”.
Tando Segnora Madalena nd’essit dae intro de sa tenda, si presentat
manna-manna, a dae in antis de su bancone, cun sas manos in fiancos
a tipu de broca e li narat “It’ est custu intrùgliu
chi m’est nende Caderina, e tando, a si podet ischire ite balla
cheres?”
“Duncas - rispondet Rusignolu - cheria una ampullita de Colonia
Tosca, sigomente so fatende sas iscarpas de istratzu a Signora Giustina
Bichisoddu, prima so andadu a sa ‘e Piripòporo e apo
comporadu sa cordedda pro las pòdere orizare e duncas sa colònia
mi servit pruite, una ‘orta finidas bi che las cunsigno e tando
las cheria profumare cun su profumu Tosca, chi est una colònia
meda delicada e gai Segnora Giustina Bichisoddu già si nd’est
allegrada, in pius restan profumadas pizu pro pizu, che-i sos liberitos
de sos barveris.”
Caderina si girat a Segnora Madalena e li narat “Signora Madale’
cust’ òmine est
un’arga de muntonarzu….. e liberitu, e cordeda, e iscarpas
de istratzu, solu una persone isimpre podet arrejonare de custa manera.
Si si presenterat un’àtera ‘orta già bi
lu fato assaboriare ‘ene su profumu de su liberitu, a colpos
de fuste… poi s’ at a nuscare sos marcos biaitos”.
“Caderi’ - narat Rusignolu -ti cheria fàghere una
bùglia e tue non l’ as cumpresu”.
“Però Segnora Madale’, de goi est pròpriu
a isviolare sa zente chentza contu e chentza cabu, custu pro me est
pròpriu unu macu in deleu.”
|