|
Tia Ittòria fit
una femina de un’ottantina de annos.
Si setziat in sa gianna a purgare su trigu, e tottu sos piseddos de
sa carrela si setziana ogni sero in sa janna sua inghiriados a corona.
Issa fit dechile e grasciosa a narrer sos contos antigos.
Como chi so manna ogni tantu mi ‘enit a conca e mi paret de
proare su mantessi ispantu chi proaia da-e minore.
Nois piseddos de chimbe o ses’annos, istaiamus cun sos ojos
alladerados, tottu chietos e sodes,mudos che pazellu. Sos contos chi
faglia fin contos antigose antigorios de siddados e fintzamentas ateros
contos curiosos. E nois piseddos li naraiamus:
“Tia Itò….nade carchi contu!”
Como bos naro unu contadu de un’omine chi aiat unu caddu, però
fit frastimagiolu e pro unu frastimu, su siddadu s’est tottu
faladu a carvone.”
“Nade tia itò…..nade….”
“S’istades mudos poto fintzamentas comintziare.Duncas,
cust’omine si narriate Bachis, aiat unu caddu chi si narriate
Pistone. Lu manteniat in s’istalla sutta de domo sua. Una notte
su caddu ,si ponet a marrare forte. Ma fit sutzesu fintzamentas ateras
bias de marrare su caddu.
Ma cussa notte, Bachis si nde peasat da-e su lettu, annicadu che unu
falasdomine.!
Prima at iscutu su caddu cud’unu fuste e li deit custa podda!Sucaddu
fit a innjos,si pesaiat inartu chi pariat su caddu e marrampeu e a
ogni colpu de fuste fit unu frastimu,
poi leat su tzapu isfossat in terra e bidet chi b’aiat una cascettedda
de linna, noa noa,! Laberit e fit totta piena de carvone.
Devides ischire, chi in cussa domo, prima de b’istare Bachis
b’istaiat zente de erenzia ricca.!
Sos marengos los cuaian sutta s’impedradu cun saspregadorias,
e cun sas pregadorias nde cheriat ‘ogadu. Bachis aiat frastimadu
e s’est faladu tottu a carvone. In piusu, bos aggiungo a narrer
chi sas pregadorias la naraian in s’uppu”
Tia Ittò, ite cheret narrer in s’uppu?”
“fit unu limbazu segretu, non nde deviat ischire mancu su jannile
de fora”
“Ma’ois tia Ittò, faeddare l’ischides?”
“Eo l’isco faeddare ma ‘ois no lu cumprendides est
difitzile e imbrambugliosu! Si podet faeddare, aggiunghende una littera
de s’abicidariu, chi poded’essere sa /F/, o sa /P/”
“Tia Ittò, nade su numene de Mariedda cun sa effe”
“Mafarifiefeddafa”
Cando haiat nadu su numene de Mariedda nois piseddos, bi l’iscappamus
a rier, ma riende a iscaccaglios! M’ammento chi Mariedda gighiat
fintzamentas sas mudandas affumadas da-e su suladerra chi che li fit
bessidu.
E nois piseddos, torraiamus a battor e perra cun insistenza.
“E da tia Ittò….imparadenollu”
E gai naraiamus paraulas a s’ischighiriscogoroe nos nde riaiamus
nois e tottu.
Ogni orta chi m’ammento custu contu, mi nde rio a sa sola e
mi paret ancora de ‘idere a tia Ittòria cun sa cara totta
sulcada purghende in sa janna su trigu. Nois piseddos innotzenes aiscultaiamus
custos contos misteriosos oras e oras. E cando idiamus carchi caddu
ligadu a sa loriga, a costazu de carchi domo e si poniat a marrare,
naraiamus sa pregadoria pro no si falare tottu a carvone su siddadu!
|